Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


dinsdag 30 juni 2009

En we noemen haar...

Ons kattenkind heeft zich al aardig gesetteld. Het is een pittige tante. Gisteren trof ik haar slapend met Kokki aan boven op de stoel! Hoe dat kleine kreng omhoog is geklommen weet ik niet, maar in elk geval met veel doorzettingsvermogen.
Kokki heeft haar inmiddels geaccepteerd en wil met haar spelen. Hij is uiteindelijk zelf ook nog jong. Maar wel veel sterker en duidelijk een macho kater. Het gaat er nogal ruw aan toe, maar als die kleine piept dan laat hij los. Om er twee tellen later weer boven op te springen :(
Jota is wel het moedertje (als die kleine piept komt ze kijken wat er aan de hand is), maar verder is de lol er af. Ze is nog te klein om leuk mee te spelen. Af en toe moeten wij wel lachen, want dan loopt Jota gewoon over het terras en dan kegelt ze dat kleine ding om met haar logge poten.

Tja, en dan een naam... Alles kwam voorbij: Snoet (omdat ze zo'n wit snuitje heeft), Mini (want ze is zo klein), Wuppie (want het is zo'n bolletje), Blair (omdat ze zo schreeuwde). Maar uiteindelijk hebben we gekozen voor DORA, afgeleid van het Griekse doro dat geschenk betekent.


zaterdag 27 juni 2009

Fidel vermist

Al een paar dagen hebben we Fidel niet meer gezien. En we vrezen het ergste. Hij was natuurlijk sowieso niet helemaal gezond. Het gekke beest dat ooit 11 kilo (!) woog, had een hele magere ruggengraat terwijl zijn gevulde buikje er mocht zijn. Maar aangezien hij verder rende, sprong en overal rondstruinde én duidelijk geen pijn had, besloten we niet te gaan dokteren. Maar vlak voor hij verdween hadden we toch het idee dat het niet meer zo goed met hem ging en hielden we hem goed in de gaten. Maar hij is helaas gewoon niet meer op komen dagen. Waarschijnlijk heeft hij zich ergens teruggetrokken om te sterven. Het is goed zo... maar we hadden graag geweten wat er precies is gebeurd.

En vandaag werd maar weer eens bewaarheid: het leven neemt en geeft.
Joop ging vanmorgen met Jota wandelen en hoorde ergens een klaaglijk geluid. Hij bleef staan en zag toen in de verte een klein zwart katje schreeuwend op hem af komen. Hij was nog piepklein, we denken een week of 3-4, en was duidelijk zijn moeder kwijt. Hij liep recht op Jota af en omdat die zat, begon die kleine direct naar een tepel te zoeken. Joop heeft hem opgepakt en dat betekende het einde van Jota's wandeling. Thuis hebben we 'm meteen wat te eten gegeven en hij vrat als een wolf. Het is een kittig ding, die gaat het wel redden denk ik. Zeker met het gemoeder dat Jota ten toon spreidt.



Kokki lijkt opeens enorm groot, terwijl hij zelf nog niet eens volgroeid is.
Nu nog een naam verzinnen...



woensdag 24 juni 2009

Een veelbewogen dag

Ik verheugde me natuurlijk al dagen op het concert van Haris Alexiou en maandag was het zover!
Maar eerst nog ‘s morgens werken en dan nog “even”  naar de accountant, want ik had een aanslag inkomstenbelasting gekregen en die klopte volgens mij niet want we blijven met ons inkomen ruim onder de grens. Wat blijkt: ons huis staat nog te boek als 2e woning, bovendien blijk ik in Prinos te wonen (?!?) en bovendien ben ik niet getrouwd. Daar sta je dan. Ik probeer kalm te blijven en vraag de accountant hoe ik dat allemaal aan kan laten passen. Schouderophalen, gezucht en vage aanwijzingen. Ik ben maar vertrokken, maar eenmaal thuis !@#*!$#$! ontplofte ik! Wat is het af en toe toch een apeland!

Maar goed Alexiou wachtte op ons en ik wilde m’n dag niet laten verpesten, dus heb me er snel overheen gezet. Eenmaal op de ferry van 15.30 uur naar Kavala bleek date en Griekse vriend van ons dienst had op de ferry en hij nodigde ons uit op de brug. Frappetje en sigaretje erbij, dat was weer eens wat anders. Even later raakten we met de kapitein aan de praat. Uit Holland he? De oom van mijn koumbaros heeft een restaurant in Nederland. Hij belt die man (uit zijn middagslaap) en we horen hem zeggen “Laiden”. We kijken elkaar aan, het zal toch niet? Ja hoor, Leiden, nou dat is vlak bij waar wij hebben gewoond. Nee hij wist niet hoe het restaurant heette, maar wel dat hij live-muziek had. Dus wij vragen, heette die man soms Telis? JA! Hij z’n koumbaros weer bellen, moet je nou horen! Nou je begrijpt dat we genoeg te bepraten hadden. En het mooiste is nog dat Telis a.s. vrijdag vanuit Nederland naar Kavala komt, dus ik heb de kapitein mij telefoonnummer gegeven, zodat Telis contact met ons kan opnemen. Het blijft toch een kleine wereld.

Kavala naderend sloeg het weer ineens om en kwamen er donkere wolken op ons af. De zee werd op slag zeer onrustig, de wind stak op en we zagen de eerste bliksemschichten. We vreesden het ergste voor ons concert. De kapitein had moeite de ferry aan te meren en ramde zelfs een stalen hek. Uiteindelijk gingen we veilig van boord en omdat we nog snel iets wilden eten, ploften we bij de eerste de beste gyrostent neer. En dat was maar goed ook! We zaten nog geen 5 minuten en de hel brak los: windstoten en wat is dat nou voor herrie wat een stortregen. Nee, het zijn hagelstenen! In no-time was de straat bedekt met witte kiezels. Echt ik overdrijf niet, er waren hagelstenen bij met het formaat van kleine eieren! Wat waren we blij dat we niet verder doorgelopen zijn, want als je die op je kop had gekregen had de dag nog raar kunnen eindigen.


Maar na een uur noodweer klaarde het langzaam op, en uiteindelijk ging zelfs de zon weer schijnen. Dus zou ook het concert doorgaan, gelukkig.
Om een uur of 20.00 namen we een taxi naar het stadion. Het zou 21.30 uur beginnen, maar we wilden natuurlijk wel goeie plaatsen. Om 20.50 uur gingen de deuren nog niet open, om 21.10 uur nog steeds niet en ik had al wel de donkere wolken boven zee gezien en inmiddels bliksemde het ook in de verte. Ik zag de bui al hangen, letterlijk en figuurlijk. Zoals we al vreesden, werd op een gegeven moment aangekondigd dat het concert werd geannuleerd. En terecht, want nog geen half uur later brak er opnieuw een noodweer los. Natuurlijk waren we wel teleurgesteld, we hadden ons er zo op verheugd. Nu gaat het gerucht dat ze in augustus weer hier komt. Daar hopen we dan maar op…

Dus jullie zien: het was me het dagje wel!

vrijdag 19 juni 2009

Het bloeit en groeit

Ik heb toch zo'n lol in m'n groententuintje! Het staat er heel knap bij al zeg ik het zelf. Natuurlijk zijn er dingen waarvan we zeggen, dat moet volgend jaar anders, of vragen we ons af of we iets wel goed doen. Nou heb ik gelukkig een Nederlandse vraagbaak in Limenas gevonden, dus dat scheelt. Maar ondertussen hebben we al heel wat geoogst. Kijk maar eens naar deze plaatjes:









Toch reden om trots te zijn, of niet soms? Wie had ooit gedacht dat ik zo'n "boerenvrouw" zou worden :)

dinsdag 16 juni 2009

Jarig

Iedereen heel erg bedankt voor de opgestuurde kadootjes, e-cards, smsjes, telefoontjes, krabbels, emails en wat ik nog vergeten ben...


Het is heerlijk te weten dat er ook vanuit Nederland aan me wordt gedacht. Ik voel me helemaal jarig!

maandag 15 juni 2009

Haris Alexiou in Kavala!

Wie mij kent, weet dat ik gek ben op Griekse muziek en helemaal op de zangeres Haris Alexiou. We zijn zelfs een keer helemaal naar Frankfurt gereden om haar te zien optreden. Maar nu ga ik toch wel het mooiste beleven: Alexiou zien optreden in Griekenland zelf, tussen de Grieken en in de open lucht!!

Maandag 22 juni treedt ze nl. op in Kavala. Even overwippen met de ferry en we zijn er. En voor een prijs, dat wil je niet weten. Dat is hier tenminste nog betaalbaar, slecht 25 euri per ticket! Ik heb horen zeggen dat er bij concerten op het vasteland weleens een late ferry wordt ingezet om de mensen weer terug op Thassos te brengen. Maar zo niet, ook geen probleem. Ik laat me dit hoe dan ook niet afnemen!

Ik zal jullie nog laten weten hoe het geweest is!

donderdag 11 juni 2009

Zomer

De tijd van lange wandelingen is nu echt voorbij. Inmiddels zijn we de dertig graden gepasseerd, dus alle klussen moeten 's morgens vroeg of bij zonsondergang worden gedaan en dan nog gutst het zweet alsof het niks is. Ook aan Jota kun je zien, dat het tijd wordt om rustig aan te doen. Die ligt als echte Griekse hond de hele dag languit te slapen (soms in de zon, dat stomme beest!) en komt pas 's avonds weer tot leven. Hier nog wat foto's genomen tijdens een van onze laatste wandelingen.



Een slangenspoor vlak bij ons huis, maar nog nooit een slang gezien. Het zal trouwens wel een hazelworm zijn geweest...

Wilde Cichorei.

Slangenwortel.

En hier nog een kleine toegift van onze Kokki. Dat is zo'n sodemieter! Hij wil overal bij zijn en alles onderzoeken. En dat resulteert dan soms in een mooi plaatje.