Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


maandag 4 oktober 2010

Verhuizen en FOS

Verhuizen... nee hoor, niet wij! Maar met het kantoor van m'n werk. De afgelopen week hebben we alle spullen overgebracht naar het nieuwe kantoor. Anna had in haar hotel toch een ruimte leeg, dus waarom niet daar kantoor houden? Het scheelt haar een hoop geld en het levert mij wat meer werk op in de zomer met de hotelgasten en zo. Ik dacht dat we alles redelijk gepland hadden (we... nou ja ik dus ;), maar tot op heden hebben we nog geen internet en dus ook geen email. Ik meende slim te zijn door de webmailcodes van te voren uit te zoeken en te testen, zodat ik thuis kon kijken of er belangrijke mail binnen was gekomen. Mooi niet dus, krijg ik ineens een of ander scherm voor met een 'out of office' bericht en kom ik nevernooitniet in het webmailmenu. Nou ja, Anna maakt zich er niet druk om, en zoals ze zegt, het zal allemaal wel goed komen. Valt niet mee hoor als je uit georganiseerd Nederland komt!

Verder heb ik het de laatste tijd druk met de dierenorganisatie FOS hier op het eiland. Ze hadden een website die al jaren niet meer werd bijgewerkt en ik had aangeboden dat op me te nemen. Ik heb geruime tijd geleden de website al opnieuw opgezet op m'n eigen programma, maar toen kwam de zaak weer tot stilstand. Helaas niemand had de codes om een en ander te uploaden. Zoals alles in Griekenland komt het 'vanzelf' een keer goed (als je maar geduld hebt), en ja hoor onlangs is dat ook gebeurd. De Engelse pagina's zijn inmiddels in de lucht en zo goed als af en nu moet ik me nog storten op het vertalen in het Duits. Helaas is Google Translate nog niet perfect, anders zou het een makkie zijn :) Gelukkig is er iemand die m'n vertaling gaat nakijken voordat ik het publiceer, zodat het nog een beetje ergens op lijkt.

Bovendien ben ik (en ook Joop) druk bezig met het verzamelen van spullen voor de rommelmarkt op 23 oktober in Limenas waar FOS ook een stand zal hebben om spullen te verkopen. Dus mocht je op Thassos zijn, kom gezellig langs.

vrijdag 2 juli 2010

WK in Griekenland

Wie had gedacht dat we zo ver zouden komen? Nederland bedoel ik dan, want van de Grieken wisten we dat er een wonder nodig was om meer dan 3 wedstrijden te spelen.

Vanaf de 1e wedstrijd hebben we bij Stelios in Limenaria gekeken en ook al is dat op een normale televisie, we hadden het gevoel dat we die traditie niet mochten verbreken, dat brengt misschien ongeluk (hoezo Grieks bijgeloof?).

Dat Nederlanders elkaar altijd en overal wel weten te vinden bleek vandaag wel weer. We zouden de wedstrijd met 2 weblogfans (jawel!) gaan kijken en tijdens de 1e helft reed er een jeep langs met een bestuurder met een oranje shirt. Toeval? Maar hij keek nogal zoekende, dus maar gezwaaid "hier moet je wezen" en ja hoor, Nederlanders. Gezellig, hoe meer zielen hoe meer vreugd. De wereld is klein, want zij bleken uit dezelfde plaats te komen als de weblogfans! We beleefden een fantastische middag, mede dankzij het Nederlands elftal natuurlijk!!!

Dinsdag komt m'n zus met gezin en ik verheug me er al op om met hun de halve finale te kijken. Natuurlijk bij Stelios, ook al heb ik Max een groot scherm beloofd. Maar als het dan persé moet, kan hij bij de buren gaan kijken die wél een groot scherm hebben...

Kleine impressie:




woensdag 16 juni 2010

Rijbewijs verlengen, deel 3

Gisteren zijn we weer naar Kavala geweest. Het bleek een inburgeringscursus voor gevorderden op een bloedhete dag.

Eerst hebben we de vertaling van het rijbewijs opgehaald. 60 euro armer, maar vol goede moed op naar de Nomarchia. Gelukkig werd ik geholpen door een andere mevrouw, die me heel wat welwillender hielp. In Griekenland krijg je een rijbewijs dat geldt tot je 65e; wij in Nederland ook, maar wij moeten het elke 10 jaar laten verlengen en nergens op het roze papiertje staat dat het tot je 65e geldig is! Dus moest ik naar 2 dokters (ogen en hart) voor een gezondheidsverklaring. Het zweet brak me uit (en het was al zo warm) en liep in straaltjes van m'n lijf.  Eerst moest ik naar de National Bank of Greece, 2 parabola (soort tegoedbonnen of zo) halen van 90 en 30 euro. Daarvan werden de artsen betaald. Dan nog een coupon van 15 euro bij het belastingkantoor (leges?). En er moesten 2 formulieren worden ingevuld.

Maar ja, die dokters he. Waar moest ik heen? Die mevrouw zei dat er een lijst met artsen aan de muur hing, ik kon er gewoon 2 uitzoeken. Ik keek haar denk ik zo hulpeloos aan, dat ze op een gegeven moment zei: wat is er, zeg het maar. Ja, ik ben niet van hier, waar vind ik die artsen??? Want ik zag het al voor me, eindelijk een arts gevonden, is ie op vakantie of zo... Ze zocht 2 artsen voor me uit en zei dat die in de directe omgeving zaten en dat ik het op straat maar even moest navragen.

Dus eerst op naar de bank. Na 20 minuten op m'n beurt wachten in een heerlijk gekoelde ruimte (je moet ook de pluspunten kunnen zien nietwaar), was het zo gepiept. Toen even een koffiepauze ingelast, we waren tenslotte al vanaf 5 uur op. Volgende station was de oogarts, die we na enig zoeken hadden gevonden. Op de deur zag ik al staan: alleen op afspraak. Nee he... Een vriendelijke secretaresse vroeg of ik een afspraak had. Nee dus. Wilt u er dan een maken? Nou liever niet, ik kom van Thassos en ik moet een oogtest doen voor m'n rijbewijs. OK, zei ze, dan heb ik dit en dit etc. nodig. Ik diepte alles op uit m'n tas en toen vroeg ze ook nog om m'n IKA-boekje (zorgverzekering). Oeps, dat had ik dus niet bij me. Geen probleem, ze belde wel even de IKA om te kijken of ze zo mijn nummer kon achterhalen. En ja hoor, het zat mee, dat lukte. De arts, die met een andere patient bezig was kwam de kamer binnen en begreep van de secretaresse dat ik voor m'n rijbewijs kwam. Hij vroeg me: kunt u goed zien met die bril? Ik: ja hoor, poli kala! Hij verdween weer in z'n spreekkamer en de secretaresse vulde het papier verder in. Even later schoof ze de papieren naar me toe. Entaxi! Huh?!?!? Is het zo klaar??? Ja hoor alles OK. Nou moe! Gierend van de lach vertrokken we naar de cardioloog. Daar voltrok zich hetzelfde, en hebben we zelfs geen dokter gezien alleen de secretaresse! Zo verdienen de artsen dus geld, door het invullen van een formulier en het plaatsen van een stempel...

Afijn, terug naar de Nomarchia. We hadden alles gered op 1 dag, dus nu nog even de laatste etappe. Ik werd weer geholpen door dezelfde mevrouw gelukkig en die vulde de formulieren verder voor me in. Even was ik nog bang dat ik niet genoeg pasfoto's had (want ik had er al 2 bij de artsen moeten inleveren en had er maar 4 bij me), maar ze wilde maar 1 foto. Het zat alweer mee. Met het dossier moest ik 2 loketten verderop een protocolnummer halen. Zo geregeld (die dame zit daar de hele dag te niksen en alleen maar af en toe een nummer uit te geven). Terug met het dossier. Ik hoefde nu alleen nog maar over een tijdje met m'n oude rijbewijs te komen en het om te ruilen voor het nieuwe. En dat hoef ik niet zelf te doen, dat kan Joop ook doen. Ze wilde me een telefoonnummer geven om te bellen of het klaar is, of nee beter, zei ze, kom maar over een week of 6 dan is het zeker klaar. Nou, zei ik, geef me toch dat telefoonnummer maar! (ik woon hier langer dan vandaag ;)

Het was kwart voor 12, als we ons haasten halen we de Flying Dolphin van 12.15 nog! Het was een vermoeiende ochtend, we dropen van het zweet en stonken vast een uur in de wind, maar we waren maar wat blij dat het allemaal gelukt was.

Een raad: ga dit nooit in je eentje doen, want dan raak je zeer gedeprimeerd. Met z'n 2en houd je de moed er in en kun je er zelfs nog om lachen.

woensdag 9 juni 2010

Seven is the limit!?!

Je kunt jezelf nog zoveel voornemen, maarja... Gisteravond hoorde ik weer een katje schreeuwen. Gezocht en gevonden, een stukje verderop in de straat richting dorp. Hij had zich verstopt in het groen langs de weg in de hoop dat z'n moeder 'm weer zou vinden. Hij moest het maar met mij doen. Thuis eten gegeven en we zouden weggaan dus zijn we vertrokken. We zeiden nog: als hij er niet meer is als we thuis komen, is het ook goed. Maar natuurlijk was hij er nog en lag gezellig met Amy op een stoel te slapen.

Nou dat is dus number seven, zeiden we. Onze fantasie was een beetje uitgewerkt en Seven vonden we wel een leuke naam, dus dat was ook weer opgelost.

Maar vanmorgen hoorden we een moederpoes roepen. Mooi! Kleine teruggezet op de plek waar ik 'm gevonden had. Als hij er vanmiddag nog zou zitten, kon ik 'm altijd weer mee naar huis nemen. Toen ik om half twee langs kwam, hoorde of zag ik niks. Geregeld!

Dus niet. Na een half uurtje hoorden we weer geschreeuw, alleen een beetje zachter. Toch maar weer gaan zoeken. Toen vond ik in een tuin wel een moederpoes met 5 kittens die ongeveer even groot waren. Er was een mevrouw in de tuin, dus ik gevraagd of ze ook een rode had. Nee, alleen zwart/witte. Daar hoorde hij dus niet thuis. Even later vond ik 'm weggekropen in een afvoerbuis. Met veel geduld (in de brandende zon) heb ik 'm daar uit gelokt en 'm maar weer mee naar huis genomen.
Zie hier number Seven:



Het is wel een droppie he? Hij is net even ouder dan Amy.
We hebben ons nu maar voorgenomen helemáál niet meer te gaan kijken als we kattengeschreeuw horen. We moeten echt harder worden!

zaterdag 5 juni 2010

Lammetje

Zo is het weken stil en zo heb ik heel veel te melden. Zo gaat het nu eenmaal.

Gisteravond om 20.00 uur nog even met Jota, Eleni en Annetti een klein stukje wezen wandelen. Halverwege kwamen we een klein lammetje tegen dat ons meteen tegemoet huppelde. Jota meteen helemaal in de 7e hemel, een speelkameraadje. We moesten haar behoorlijk rustig houden anders zou ze die kleine zo omkegelen.

In de wijde omtrek echter geen schapen te zien. Wat moeten we nou... dat besliste het lammetje wel voor ons; het liep gewoon achter ons aan. Oh, oh, nog meer uitbreiding van de dierentuin! Eenmaal thuis gekomen hebben we 'm maar wat kittenmelk gegeven want hij had duidelijk honger. Maar een schaap houden? Nee, dat gaat te ver. We hebben dus maar een Griekse vriend gebeld en die kwam even kijken. Blijkt, een lam drinkt gewoon koemelk. Laten we dat nou net niet in huis hebben. De vriend heeft even rondgebeld en de eigenaar was snel gevonden. Later zou het lammetje worden opgehaald. Joop is nog even melk gaan halen bij de supermarkt, maar net toen hij terugkwam, kwam een jongen het lam al ophalen. We hebben hem lam plus melk overhandigd en zagen hem liefdevol met het beestje weglopen. Eind goed al goed.


woensdag 2 juni 2010

Regenboog

Gisteren was het warm, bewolkt en broeierig. En hoewel er nauwelijks wind stond was de zee behoorlijk onrustig. Slecht weer op komst dus. Inderdaad begon het 's middags om een uur of 3 te spetteren wat al snel overging in gestage regen. Zeer goed voor de tuin dus ;)
Om een uur of 8 's avonds was het opgehouden, brak de zon tussen de wolken en werden we getrakteerd op een prachtig schouwspel van moeder natuur. Een dubbele regenboog, helemaal rond van links naar rechts. Nou heb ik dat al eerder gezien, maar deze keer was het licht zo fel en de kleuren zo helder. Adembenemend gewoon.
Ik hoop dat het een beetje overkomt op de foto.


Update Amy

Gelukkig wordt het nu allemaal wat makkelijker met onze kleine adoptiekat. In het begin bleken we te dunne melk te geven en schreeuwde ze de hele boel bij elkaar. Toen we dat eenmaal door hadden, ging het een stuk beter, maar moest er nog wel vaak gevoed worden. En hoe sterker ze werd hoe moeilijker dat werd, want het kleine ding vocht zo hard om die spuit maar zo snel mogelijk in haar bekje te krijgen, dat het juist helemaal mis ging en ik onder de krassen van die scherpe nageltjes zat.
Inmiddels zijn we overgegaan op half melk, half blikvoer en dat scheelt een stuk. Dat wil zeggen, nadat ik haar een beetje had bijgebracht dat ze niet met die pootjes midden in het bakje moest gaan staan! Nu speelt en rent ze rond dat het een lieve lust is. Je blijft naar haar kijken, zo grappig. Ook met de andere beesten gaat het prima samen. Kortom, ze is helemaal ingeburgerd.



Maatje 37!


maandag 17 mei 2010

Plaatsvervanging

Sommige dingen zijn echt voorbestemd...Sinds 3 dagen hebben we onze Engelse adoptiekat Bonnie al niet meer gezien. Ze werd al wat magerder en strammer de laatste tijd, dus tja we verwachtten wel dat ze misschien niet meer zo lang bij ons zou zijn. We vermoeden dat ze zich heeft teruggetrokken om te sterven. Gisteravond zaten we buiten toen we ineens een klaaglijk gemiauw hoorden. Eerst lieten we het voor wat het was, maar het gejank hield zeker een half uur aan. En toen kon ik het natuurlijk niet laten om te gaan kijken waar de kat in nood zat. Het geluid kwam van een stukje verder de weg op, dus ik met zaklamp op zoek. Als de vriendin met wie ik was niet opeens zei: pas op volgens mij zit hij hier vlak voor ons! was ik misschien bovenop het beestje gaan staan. Verscholen tussen wat planten zag ik een wit pluizebolletje dat heel hard schreeuwde. Helemaal alleen, geen moederkat in de buurt. Tja, dat kun je toch niet zo achter laten?


Dus mee naar huis en wat melk met water gemengd, want het schreeuwen was natuurlijk van de honger. In een doos met een dekentje heeft hij (volgens mij) redelijk rustig de nacht doorgebracht. Vanmorgen heeft Joop gauw poeder voor kittenmelk gekocht, want hij is nog zo klein dat hij nog niet zelf kan eten. Trouwens hij?!? Het is een zij!

Jullie herinneren je misschien nog wel dat onze Nederlandse kat Fidel was verdwenen en zich een paar dagen later Dorus aandiende. Zo is het nu dus ook weer gegaan. Een acceptabele "regeling" want zo breidt de veestapel zich tenminste niet verder uit. Af en toe lijk ik al net Kattemie, het moet niet gekker worden.

Ter illustratie een foto van mij met de katten 's morgens, wachtend om het yoghurtbakje uit te likken. Daar zit Bonnie trouwens nog bij, samen met haar broer Clyde.


We hebben trouwens ook al een naam voor het mormel: Amy. Waarom? Zaterdag zijn onze vrienden vertrokken na een heerlijke vakantie van 2 weken. Hun dochter Amy ging altijd graag met Jota de hond wandelen en vond zo een keer een verlaten nestje katjes. Inderdaad: bijna precies op de plek waar ik deze kleine ook vond. Die 3 katjes hebben we naar de opvang gebracht, dat was een beetje te veel van het goede. Geen idee of het broertjes en zusjes waren. Volgens mij waren die andere 3 al een stukje groter, maar het leek me leuk om het poesje ter herinnering naar haar te vernoemen. Hier een foto met een pakje sigaretten ter vergelijking.





zondag 21 maart 2010

Buitenontbijt

Vanmorgen hebben we voor de eerste keer buiten ontbeten. Wat een feestje is dat! De rust die daar van uit gaat... De musjes kwetteren er lustig op los, de duiven koeren weer, een haan kraait en een kraai krast. En omdat het zondag is, wordt dat allemaal begeleidt door het gezang uit de kerk. Soms is er maar weinig voor nodig om je gelukkig te maken.

donderdag 11 februari 2010

Noodweer teistert Griekenland

Terwijl half Griekenland plat ligt door de stakingen, doet de natuur er nog een schepje bovenop. Gisteren en vannacht raasde er een waar noodweer over het land. Storm, hoosbuien, hagel in Athene, veel sneeuw in de bergen en de rivier de Evros die al aan het randje van haar oevers stond, zal nu wel overstroomd zijn.

Ook hier op Thassos was het goed raak. Rond de middag begon het flink te regenen en enorm te stormen uit het zuidoosten. Zo erg, dat we zelfs de luiken aan die kant van het huis hebben dichtgedaan. De regen sloeg op een gegeven moment zelfs tegen de ramen en voordeur op ons overdekte terras. Die arme katten konden nergens meer een droog plekje vinden, zelfs de deurmat was drijfnat. De houtkachel moesten we uitlaten gaan, want door de terugslag in de schoorsteen kwam de rook de kamer in. Om 12 uur 's nachts barstte er ook nog eens precies boven ons een enorm onweer los en kwam het werkelijk met bakken uit de hemel. De bliksem was zo fel, dat het zelfs met dichte ogen nog pijn deed. Om 2.30 u bedaarde het eindelijk en kon ik nog een paar uurtjes slaap pakken.

Vanmorgen zijn we even naar de kust gereden. Je wist niet wat je zag! Een grote puinhoop overal.

Zo zag de weg naar de boulevard er uit.



De hotelboulevard


De boulevard naar de haven stond blank.


Zo hoog sloegen de golven vanmorgen nog over de kade. Moet je nagaan hoe dat gisteravond was.


Gezien vanaf het einde van het strand.


Gezien vanaf het hotel Blue View, wat een puinhoop.


Het was wel heel mystiek, want terwijl de zee beukte, stond er geen zuchtje wind (meer).

woensdag 10 februari 2010

Vrij en klussen

Vorige week ben ik zo brutaal geweest om m'n baas een week vrij te vragen. Nou ja, eigenlijk vroeg ik een maand ;) je moet hoog inzetten nietwaar? Ik was een beetje moe na 2 jaar werken zonder vakantiedagen en natuurlijk zal Lazaros' dood daar ook mee te maken hebben gehad.

Helaas de week vloog om, maar ik heb toch wel leuke en nuttige dingen gedaan. Dinsdag ben ik gezellig met 3 vrouwen naar de markt van Chrisoupoli geweest. Een aanrader, dat ga ik nog een keer doen! (jammer dan Anna) Die markt is veel groter en een goed aanbod qua (redelijke kwaliteit) kleding. En op de terugweg natuurlijk langs de Aldi en de Lidl. Dat was nog flink proppen ook al waren we met een stationwagen. Het was een leuk dagje.

En toen moesten de woonkamer en de keuken er aan geloven. We hadden het er al een tijdje over gehad dat die nodig gewit moesten worden, maar ja er aan beginnen is weer wat anders. Nu al? Tja, dat krijg je he, als je alletwee rookt en een houtkachel hebt... Het was nog een hele klus, want we hebben ook alles gelijk lekker gesopt. Alles bij elkaar zijn we 3 dagen bezig geweest. En ik moet zeggen: er is niks aan zonder klusteam! Niemand die een geintje maakt (of een emmer verf laat vallen) en niemand die voor de catering zorgt. Ik heb jullie gemist hoor! Maar we zijn blij dat het gebeurd is en alles is weer lekker kraak en helder.

woensdag 27 januari 2010

Griekse snelheid en Griekse traagheid

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven over typisch Griekse zaken. Niet omdat dat niet meer voorkomt hoor, maar meer omdat je er aan gewend raakt. Maar nu gebeurden er toch twee dingen waar ik niet omheen kon ;)

Omdat het zo koud is, haalt en brengt Joop me met de auto naar m'n werk. Gisteren reden we Kalivia in en daar stond onze vriend Stelios met zijn auto. Nou hadden we laatst al eens tegen elkaar gezegd dat we weer eens samen een ouzootje in Kalivia moesten drinken, dus Stelios wilde gelijk de daad bij het woord voegen. Oke, geen probleem. Hij bestelde ouzo met mezedes en betaalde meteen. Ik voelde al nattigheid. Binnen een half uur sloeg hij 2 ouzo's naar binnen en ging er weer vandoor, want Maria wachtte met het eten! Daar zaten we dan met z'n tweetjes. Kijk, wij zouden zeggen we drinken een andere keer samen ouzo want ik heb nu weinig tijd. Maar ja...

Het is bekend dat de Griekse post niet altijd even betrouwbaar is. De ene keer heb je een brief of zelfs een pakketje binnen een week, de andere keer is het weken (of soms nog langer) onderweg. Maar rond de Kerst is er helemaal geen pijl op te trekken. We kregen op 5 januari een pakje dat op 16 december verstuurd was en de kerstkaarten druppelden binnen van 28 december tot... VANDAAG! Vanmorgen lagen er nog 2 kerstkaarten in de bus. En de lol is natuurlijk compleet als er in een van de kaarten staat: tot ziens in 2009. Die afzender is kennelijk al helemaal vergriekst...