Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


maandag 17 mei 2010

Plaatsvervanging

Sommige dingen zijn echt voorbestemd...Sinds 3 dagen hebben we onze Engelse adoptiekat Bonnie al niet meer gezien. Ze werd al wat magerder en strammer de laatste tijd, dus tja we verwachtten wel dat ze misschien niet meer zo lang bij ons zou zijn. We vermoeden dat ze zich heeft teruggetrokken om te sterven. Gisteravond zaten we buiten toen we ineens een klaaglijk gemiauw hoorden. Eerst lieten we het voor wat het was, maar het gejank hield zeker een half uur aan. En toen kon ik het natuurlijk niet laten om te gaan kijken waar de kat in nood zat. Het geluid kwam van een stukje verder de weg op, dus ik met zaklamp op zoek. Als de vriendin met wie ik was niet opeens zei: pas op volgens mij zit hij hier vlak voor ons! was ik misschien bovenop het beestje gaan staan. Verscholen tussen wat planten zag ik een wit pluizebolletje dat heel hard schreeuwde. Helemaal alleen, geen moederkat in de buurt. Tja, dat kun je toch niet zo achter laten?


Dus mee naar huis en wat melk met water gemengd, want het schreeuwen was natuurlijk van de honger. In een doos met een dekentje heeft hij (volgens mij) redelijk rustig de nacht doorgebracht. Vanmorgen heeft Joop gauw poeder voor kittenmelk gekocht, want hij is nog zo klein dat hij nog niet zelf kan eten. Trouwens hij?!? Het is een zij!

Jullie herinneren je misschien nog wel dat onze Nederlandse kat Fidel was verdwenen en zich een paar dagen later Dorus aandiende. Zo is het nu dus ook weer gegaan. Een acceptabele "regeling" want zo breidt de veestapel zich tenminste niet verder uit. Af en toe lijk ik al net Kattemie, het moet niet gekker worden.

Ter illustratie een foto van mij met de katten 's morgens, wachtend om het yoghurtbakje uit te likken. Daar zit Bonnie trouwens nog bij, samen met haar broer Clyde.


We hebben trouwens ook al een naam voor het mormel: Amy. Waarom? Zaterdag zijn onze vrienden vertrokken na een heerlijke vakantie van 2 weken. Hun dochter Amy ging altijd graag met Jota de hond wandelen en vond zo een keer een verlaten nestje katjes. Inderdaad: bijna precies op de plek waar ik deze kleine ook vond. Die 3 katjes hebben we naar de opvang gebracht, dat was een beetje te veel van het goede. Geen idee of het broertjes en zusjes waren. Volgens mij waren die andere 3 al een stukje groter, maar het leek me leuk om het poesje ter herinnering naar haar te vernoemen. Hier een foto met een pakje sigaretten ter vergelijking.