Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


woensdag 16 juni 2010

Rijbewijs verlengen, deel 3

Gisteren zijn we weer naar Kavala geweest. Het bleek een inburgeringscursus voor gevorderden op een bloedhete dag.

Eerst hebben we de vertaling van het rijbewijs opgehaald. 60 euro armer, maar vol goede moed op naar de Nomarchia. Gelukkig werd ik geholpen door een andere mevrouw, die me heel wat welwillender hielp. In Griekenland krijg je een rijbewijs dat geldt tot je 65e; wij in Nederland ook, maar wij moeten het elke 10 jaar laten verlengen en nergens op het roze papiertje staat dat het tot je 65e geldig is! Dus moest ik naar 2 dokters (ogen en hart) voor een gezondheidsverklaring. Het zweet brak me uit (en het was al zo warm) en liep in straaltjes van m'n lijf.  Eerst moest ik naar de National Bank of Greece, 2 parabola (soort tegoedbonnen of zo) halen van 90 en 30 euro. Daarvan werden de artsen betaald. Dan nog een coupon van 15 euro bij het belastingkantoor (leges?). En er moesten 2 formulieren worden ingevuld.

Maar ja, die dokters he. Waar moest ik heen? Die mevrouw zei dat er een lijst met artsen aan de muur hing, ik kon er gewoon 2 uitzoeken. Ik keek haar denk ik zo hulpeloos aan, dat ze op een gegeven moment zei: wat is er, zeg het maar. Ja, ik ben niet van hier, waar vind ik die artsen??? Want ik zag het al voor me, eindelijk een arts gevonden, is ie op vakantie of zo... Ze zocht 2 artsen voor me uit en zei dat die in de directe omgeving zaten en dat ik het op straat maar even moest navragen.

Dus eerst op naar de bank. Na 20 minuten op m'n beurt wachten in een heerlijk gekoelde ruimte (je moet ook de pluspunten kunnen zien nietwaar), was het zo gepiept. Toen even een koffiepauze ingelast, we waren tenslotte al vanaf 5 uur op. Volgende station was de oogarts, die we na enig zoeken hadden gevonden. Op de deur zag ik al staan: alleen op afspraak. Nee he... Een vriendelijke secretaresse vroeg of ik een afspraak had. Nee dus. Wilt u er dan een maken? Nou liever niet, ik kom van Thassos en ik moet een oogtest doen voor m'n rijbewijs. OK, zei ze, dan heb ik dit en dit etc. nodig. Ik diepte alles op uit m'n tas en toen vroeg ze ook nog om m'n IKA-boekje (zorgverzekering). Oeps, dat had ik dus niet bij me. Geen probleem, ze belde wel even de IKA om te kijken of ze zo mijn nummer kon achterhalen. En ja hoor, het zat mee, dat lukte. De arts, die met een andere patient bezig was kwam de kamer binnen en begreep van de secretaresse dat ik voor m'n rijbewijs kwam. Hij vroeg me: kunt u goed zien met die bril? Ik: ja hoor, poli kala! Hij verdween weer in z'n spreekkamer en de secretaresse vulde het papier verder in. Even later schoof ze de papieren naar me toe. Entaxi! Huh?!?!? Is het zo klaar??? Ja hoor alles OK. Nou moe! Gierend van de lach vertrokken we naar de cardioloog. Daar voltrok zich hetzelfde, en hebben we zelfs geen dokter gezien alleen de secretaresse! Zo verdienen de artsen dus geld, door het invullen van een formulier en het plaatsen van een stempel...

Afijn, terug naar de Nomarchia. We hadden alles gered op 1 dag, dus nu nog even de laatste etappe. Ik werd weer geholpen door dezelfde mevrouw gelukkig en die vulde de formulieren verder voor me in. Even was ik nog bang dat ik niet genoeg pasfoto's had (want ik had er al 2 bij de artsen moeten inleveren en had er maar 4 bij me), maar ze wilde maar 1 foto. Het zat alweer mee. Met het dossier moest ik 2 loketten verderop een protocolnummer halen. Zo geregeld (die dame zit daar de hele dag te niksen en alleen maar af en toe een nummer uit te geven). Terug met het dossier. Ik hoefde nu alleen nog maar over een tijdje met m'n oude rijbewijs te komen en het om te ruilen voor het nieuwe. En dat hoef ik niet zelf te doen, dat kan Joop ook doen. Ze wilde me een telefoonnummer geven om te bellen of het klaar is, of nee beter, zei ze, kom maar over een week of 6 dan is het zeker klaar. Nou, zei ik, geef me toch dat telefoonnummer maar! (ik woon hier langer dan vandaag ;)

Het was kwart voor 12, als we ons haasten halen we de Flying Dolphin van 12.15 nog! Het was een vermoeiende ochtend, we dropen van het zweet en stonken vast een uur in de wind, maar we waren maar wat blij dat het allemaal gelukt was.

Een raad: ga dit nooit in je eentje doen, want dan raak je zeer gedeprimeerd. Met z'n 2en houd je de moed er in en kun je er zelfs nog om lachen.

woensdag 9 juni 2010

Seven is the limit!?!

Je kunt jezelf nog zoveel voornemen, maarja... Gisteravond hoorde ik weer een katje schreeuwen. Gezocht en gevonden, een stukje verderop in de straat richting dorp. Hij had zich verstopt in het groen langs de weg in de hoop dat z'n moeder 'm weer zou vinden. Hij moest het maar met mij doen. Thuis eten gegeven en we zouden weggaan dus zijn we vertrokken. We zeiden nog: als hij er niet meer is als we thuis komen, is het ook goed. Maar natuurlijk was hij er nog en lag gezellig met Amy op een stoel te slapen.

Nou dat is dus number seven, zeiden we. Onze fantasie was een beetje uitgewerkt en Seven vonden we wel een leuke naam, dus dat was ook weer opgelost.

Maar vanmorgen hoorden we een moederpoes roepen. Mooi! Kleine teruggezet op de plek waar ik 'm gevonden had. Als hij er vanmiddag nog zou zitten, kon ik 'm altijd weer mee naar huis nemen. Toen ik om half twee langs kwam, hoorde of zag ik niks. Geregeld!

Dus niet. Na een half uurtje hoorden we weer geschreeuw, alleen een beetje zachter. Toch maar weer gaan zoeken. Toen vond ik in een tuin wel een moederpoes met 5 kittens die ongeveer even groot waren. Er was een mevrouw in de tuin, dus ik gevraagd of ze ook een rode had. Nee, alleen zwart/witte. Daar hoorde hij dus niet thuis. Even later vond ik 'm weggekropen in een afvoerbuis. Met veel geduld (in de brandende zon) heb ik 'm daar uit gelokt en 'm maar weer mee naar huis genomen.
Zie hier number Seven:



Het is wel een droppie he? Hij is net even ouder dan Amy.
We hebben ons nu maar voorgenomen helemáál niet meer te gaan kijken als we kattengeschreeuw horen. We moeten echt harder worden!

zaterdag 5 juni 2010

Lammetje

Zo is het weken stil en zo heb ik heel veel te melden. Zo gaat het nu eenmaal.

Gisteravond om 20.00 uur nog even met Jota, Eleni en Annetti een klein stukje wezen wandelen. Halverwege kwamen we een klein lammetje tegen dat ons meteen tegemoet huppelde. Jota meteen helemaal in de 7e hemel, een speelkameraadje. We moesten haar behoorlijk rustig houden anders zou ze die kleine zo omkegelen.

In de wijde omtrek echter geen schapen te zien. Wat moeten we nou... dat besliste het lammetje wel voor ons; het liep gewoon achter ons aan. Oh, oh, nog meer uitbreiding van de dierentuin! Eenmaal thuis gekomen hebben we 'm maar wat kittenmelk gegeven want hij had duidelijk honger. Maar een schaap houden? Nee, dat gaat te ver. We hebben dus maar een Griekse vriend gebeld en die kwam even kijken. Blijkt, een lam drinkt gewoon koemelk. Laten we dat nou net niet in huis hebben. De vriend heeft even rondgebeld en de eigenaar was snel gevonden. Later zou het lammetje worden opgehaald. Joop is nog even melk gaan halen bij de supermarkt, maar net toen hij terugkwam, kwam een jongen het lam al ophalen. We hebben hem lam plus melk overhandigd en zagen hem liefdevol met het beestje weglopen. Eind goed al goed.


woensdag 2 juni 2010

Regenboog

Gisteren was het warm, bewolkt en broeierig. En hoewel er nauwelijks wind stond was de zee behoorlijk onrustig. Slecht weer op komst dus. Inderdaad begon het 's middags om een uur of 3 te spetteren wat al snel overging in gestage regen. Zeer goed voor de tuin dus ;)
Om een uur of 8 's avonds was het opgehouden, brak de zon tussen de wolken en werden we getrakteerd op een prachtig schouwspel van moeder natuur. Een dubbele regenboog, helemaal rond van links naar rechts. Nou heb ik dat al eerder gezien, maar deze keer was het licht zo fel en de kleuren zo helder. Adembenemend gewoon.
Ik hoop dat het een beetje overkomt op de foto.


Update Amy

Gelukkig wordt het nu allemaal wat makkelijker met onze kleine adoptiekat. In het begin bleken we te dunne melk te geven en schreeuwde ze de hele boel bij elkaar. Toen we dat eenmaal door hadden, ging het een stuk beter, maar moest er nog wel vaak gevoed worden. En hoe sterker ze werd hoe moeilijker dat werd, want het kleine ding vocht zo hard om die spuit maar zo snel mogelijk in haar bekje te krijgen, dat het juist helemaal mis ging en ik onder de krassen van die scherpe nageltjes zat.
Inmiddels zijn we overgegaan op half melk, half blikvoer en dat scheelt een stuk. Dat wil zeggen, nadat ik haar een beetje had bijgebracht dat ze niet met die pootjes midden in het bakje moest gaan staan! Nu speelt en rent ze rond dat het een lieve lust is. Je blijft naar haar kijken, zo grappig. Ook met de andere beesten gaat het prima samen. Kortom, ze is helemaal ingeburgerd.



Maatje 37!