Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


donderdag 29 december 2011

(tijdelijk) nieuw weblog adres

Al sinds augustus heeft weblog.nl technische problemen. Omdat het me te lang duurde voordat dat was opgelost (en het is nog steeds niet helemaal opgelost, maar ik kan nu in elk geval weer posten), ben ik in oktober overgestapt naar blogspot.com. Er moest toch geblogd worden nietwaar??

Of ik daar blijf bloggen kan ik nu nog niet zeggen. Natuurlijk houd ik het liefste alles bij elkaar, want ook voor mijzelf is mijn weblog in de loop der jaren als "archief" belangrijk geworden. Ik wacht dus af tot weblog.nl alles heeft opgelost (volgens zeggen eind januari) en of ik het dan nog wel prettig vind werken.

Kortom, mijn belevenissen zijn nu te lezen op www.thassosweblog.blogspot.com

vrijdag 23 december 2011

Fijne Feestdagen!

Vanuit Thassos wensen ik en Joop alle bekende en onbekende weblogvolgers

  hele fijne Kerstdagen en  
  een goed, gezond en vrolijk 2012!  



woensdag 14 december 2011

Gordijnen

Ja hoor, de gordijnen hangen! En ik ben zo blij met de kleur, ik denk echt dat die andere té wijnrood zouden zijn geweest. Echt een geluk bij een ongeluk dus. De gordijnen bleken wel te zwaar voor de roeden die we al hadden gekocht. Dat was een extra uitgave voor nieuwe dikke houten roeden. Niet echt mooi, maar aangezien we ze aan de trapzijde van de muur hebben gehangen, zie je er toch niks van. Dat moesten we wel want anders zou je ook 's zomers die (lege) roeden zien en bovendien zou het geheel dan te ver de kamer in komen. Kun je het nog volgen? Misschien wordt het duidelijker op de foto ;)

We zijn in elk geval de trek uit het trapgat kwijt maar hoeveel het precies uitmaakt in de warmte kunnen we nog niet echt zeggen, want het is hier nog steeds ongelooflijk lekker weer. OK, 's morgens is het meestal mistig en bewolkt maar 's middags breekt vaak het zonnetje door en wordt het een aangename 16 graden. Dus ondanks de kerstversiering heb ik nog niet echt het gevoel dat het over 10 dagen al Kerst is.

maandag 5 december 2011

Wees niet ontevreden alles heeft een reden

Wie mij beter kent weet dat dit een credo is dat ik al jaren aanhang (ook al is het niet altijd makkelijk er in te geloven ;). Gisteren en vandaag liep ik weer tegen twee staaltjes bewijs aan.

Zoals ik al schreef kregen we snoeiles doordat de Shellmeneer diesel kwam brengen. Maar eigenlijk hadden we in oktober, toen de dieselprijs nog lager was, verzuimd diesel te bestellen. In dat geval hadden we bij Revoil gekocht, want die was goedkoper. Maar van de week was de Shell scherper geprijsd, maar altijd nog bijna 10 cent duurder dan in oktober. Mopperen op onszelf natuurlijk... Maar nu weten we waarom natuurlijk! Anders hadden we nooit met de olijfbomen leren praten.

Vandaag gingen we naar de markt. Vorige week hadden we namelijk gordijnen besteld om het trapgat in de woonkamer af te sluiten. Dat is in de winter toch wel een stuk behaaglijker. We hadden wel een aardig stofje gevonden, bordeauxrood met zwart motiefje. Iets té bordeaux maar goed. Hij had niet genoeg op de rol dus het moest besteld worden en zou dan deze week klaar zijn (gemaakt en al jaja). Komen we daar vandaag zegt de man: probleem! De stof die me geleverd is, is niet de juiste. Het is geen bordeaux maar rood. Laat het nou precies de mooie, warme tint rood zijn die ik eigenlijk had willen hebben!

Kijk, dat is nou 'wees niet ontevreden alles heeft een reden'. Helaas, de reden weet je pas achteraf...

zondag 4 december 2011

Olijfboomsnoeiles

Vorige week had Joop stookdiesel besteld bij de Shell en de eigenaar die het kwam brengen keek eens meewarig naar onze bomen. Ja, we wisten dat ze nodig gesnoeid moesten worden, maar hoe? Links en rechts hadden we in de loop der tijd al wat tips gekregen, maar de een vertelde weer wat anders dan de ander (typisch Grieks?). Tot onze grote blijdschap bood de man aan om eens een ochtendje langs te komen om ons uit te leggen waar we op moesten letten en hoe we moesten snoeien.
Vanmorgen stond hij opeens bij ons in de tuin. Natuurlijk lieten we alles vallen waar we mee bezig waren en hingen aan zijn lippen. Eerst vroeg hij ons wat we wilden: moest de boom er móói uit zien of wilden we een grote olijvenopbrengst. Het laatste natuurlijk! Eindelijk werd ons eens goed uitgelegd hoe je naar een boom moest kijken, de boom vertelt je namelijk precies wat je moet doen. Nou ja, het zal voor ons nog wel een paar jaar duren voordat de bomen tegen ons gaan praten, maar het begin is er. In no-time viel er een groot deel van de takken ter aarde en zag je dat de boom meer lucht kreeg. Nu we weten hoe het moet, kunnen we de rest zelf doen. Onze handen jeuken om aan de slag te gaan, maar het is beter voor de boom om nog te wachten tot maart.
Het resultaat van 10 minuten snoeien. Zo snel zal het bij ons voorlopig niet gaan, daar is jarenlange ervaring voor nodig.

maandag 28 november 2011

Weer een kat minder

Vanmorgen vond ik tot mijn grote schrik kat Amy dood onderaan de trap in de tuin. Geen idee waar ze aan is overleden... In elk geval weten we deze keer definitief dat ze dood is. Vele katten zijn al verdwenen zonder dat we weten wat er is gebeurd.
Dat Griekenland over het algemeen geen paradijs is voor dieren wist ik wel. Maar tot op heden is het nog niet gelukt een kat langer dan 3 jaar bij ons te hebben. Ik heb eens geteld: in de 4 jaar dat we hier nu wonen hebben we 13 katten gehad (incl. de 2 die we meenamen uit Nederland) waarvan we er nog maar 4 hebben (6 zijn verdwenen, 2 hebben we dood gevonden en 1 is er geëmigreerd naar Oostenrijk). Van die 4 zijn er 2 die we vorig jaar hebben opgenomen en 1 van deze zomer. De langstlevende van 3 jaar, Asteri, hebben we ook nog.
De enige troost blijft dat we ze in elk geval een goed leven hebben kunnen geven.

zondag 27 november 2011

Het zit er op!

De laatste loodjes wogen erg zwaar maar eindelijk zit het er op. De olijven zijn geplukt en ik kan mijn lijf weer rust gunnen. Op het laatst was duidelijk te merken dat ik ook geen 18 meer ben ;)
Om een idee te geven: we hebben totaal 83 bomen geplukt, 75 kratten met olijven gevuld en 1.670 kilo bij de fabriek gewogen. Best iets om trots op te zijn. Maar eerlijk is eerlijk, zonder alle hulp waren we nu nog bezig geweest. Dus bij deze wil ik iedereen nog eens heel hartelijk bedanken voor zijn bijdrage!


Aangezien we niet elk jaar op zoveel hulp kunnen rekenen, overwegen we nu om gezamenlijk een machine aan te schaffen zodat het werk iets lichter wordt en het sneller gaat. Wel een hele uitgave, maar naar verluidt is de olieopbrengst dit jaar zo'n 17% dus de verkoop van de olie wordt waarschijnlijk direct weer geïnvesteerd. Het betekent natuurlijk wel dat we de komende jaren moeten blijven plukken, anders is het zonde van het geld.

Al te veel rust gunnen we onszelf trouwens niet, want er staat al weer een houtsprokkeldag met onze vrienden op het programma. Op de laatste plukdag waren we namelijk vrij vroeg klaar en er lag veel hout daar in de buurt. Binnen een uur hadden we met z'n vieren 6 kratten hout verzameld, gezaagd en wel. Behalve afgewaaide takken, niet meer in gebruik zijnde omheiningspaaltjes e.d., is er ook nog veel olijvenhout te vinden. De Grieken snoeien tijdens de oogst meestal ook gelijk hun bomen. De dikke stukken nemen ze mee voor de haard, maar de takken laten ze liggen. En vaak zitten daar best nog behoorlijk dikke takken bij. En niets brandt beter dan olijvenhout. Zonde! Toch? En zo blijven we lekker bezig.

woensdag 16 november 2011

Olijventijd

We zitten midden in de olijvenoogst en hebben eigenlijk nergens anders tijd voor. Er ligt een berg was te wachten, in huis hoopt het vuil zich op en de honden moeten het zonder wandelingen stellen, want als we 's middags klaar zijn willen we alleen nog maar een hete douche en hangen op de bank. In de loop der jaren is het aantal te plukken bomen alleen maar groter geworden. Begonnen we met het helpen van onze vriend Lazaros plus onze eigen bomen, inmiddels doen we het samen met Engelse vrienden en zijn daar de bomen van een vriend en van onze buren bij gekomen. Dit jaar wil Faidra niet meer al haar bomen zelf plukken, dus mogen wij dat doen voor 50% van de opbrengst. Al met al een hele klus en we voelen ons net olijvenboertjes. Inmiddels hebben we al meer dan 1.200 kg geplukt. Nou ja, "we"... we hebben dit jaar heel veel hulp van vrienden en zonder hun waren we nog lang zo ver niet geweest. Maar niet alleen daar om. Het is gewoon ook veeeeel gezelliger om het met een grote groep te doen. En we houden elke dag vrij vroeg op. Na de lunch maken we de boom af waar we aan bezig zijn en ontdoen de geplukte olijven van de laatste blaadjes en dan kappen we er mee. Uiteindelijk zijn we ook de jongste niet meer en de volgende dag moeten we er weer tegenaan.
Gisteren hebben we met 9 man de 8 bomen van de buurman gedaan en waren we dus heel snel klaar. We zijn lekker met z'n allen naar het dorp gegaan voor een ouzo-meze. Het moet wel leuk blijven toch?

zondag 6 november 2011

Voorbereiding op de olijvenpluk

Morgen is het weer zover en gaan we beginnen aan de olijvenpluk.Samen met onze Engelse vrienden hebben we voor ons vieren zo'n 30 bomen te doen en daarnaast doen we ook de bomen van Faidra op 50/50-basis. De komende weken zijn we dus hard aan 't werk. Maar het goede nieuws is dat we veel hulp krijgen. Ten eerste gaan we morgen al met 4 paar extra handen aan de slag: ik heb onze Nederlandse vrienden, die voor de eerste keer hier zijn tijdens de olijvenoogst, overgehaald een dagje te helpen om mee te maken hoe dat nou is :). Als eerste gaan we een aantal bomen van Faidra doen en nu gaat het misschien lukken dat in één dag af te krijgen.
Maar daarnaast komen er ook nog Engelse vrienden (die zelf ook 1 boom hebben) die vast wel 1 of 2 dagen willen helpen, krijgen we gasten die de olijvenpluk willen meemaken en komen er Nederlandse vrienden over. Vele handen maken licht werk én het is natuurlijk veel gezelliger. Als het allemaal meezit kunnen we dus ook anderen nog helpen. Stelios had al gevraagd of we hem een dagje wilden helpen; hij moet het alleen met zijn ouders doen en die zijn ook niet meer de jongsten.
Dat betekent natuurlijk ook dat er een en ander moet worden voorbereid. Vorige week heb ik al een net zitten herstellen. We hadden dat vorig jaar onderweg gevonden en meegenomen (tja, anders doet een ander het nietwaar?). Gezien het aantal (grote) gaten dat er in bleek te zitten, kan het ook goed zijn dat het net is gedumpt. Maar een nieuw net is duur, dus heb ik een hele middag de gaten zitten dichtnaaien.

Veel hulp betekent natuurlijk ook vele monden te voeden. Vaak grillen we tussen de middag, maar elke dag is dat ook niet leuk meer dus heb ik vandaag in de keuken gestaan om een voorraadje Gigantes (grote bonen uit de oven) en Keftedes (gehaktballetjes) voor in de vriezer klaar te maken. Bij harde lichamelijke arbeid gaat een stevige hap er wel in.



En nu ga ik lekker met een wijntje op de bank. Morgenavond zal ik me wel heeeel anders voelen!

dinsdag 1 november 2011

Tuinontwerp

Eindelijk is het plan dat ik al jaren in mijn hoofd heb uitgevoerd. Het kwam er maar niet van omdat Joop het eigenlijk niks vond, dus hij was er moeilijk toe te zetten. Om de vuurplaats die we in de tuin hebben moest een ring van marmer komen. Hij kan dat soort dingen ook niet zo goed visualiseren als ik.

Maar vorig jaar hadden we Duitse gasten van het plan verteld en die kwamen dit jaar weer. Tja, plan nog niet uitgevoerd en daar werd Joop op aangesproken (haha). Toen we met hen een jeeptour gingen maken, werd er onderweg direct afvalmarmer ingeladen. En dat gaf hem het extra duwtje dat hij nodig had.

Daarbij kwam nog dat we hadden bedacht dat er twee bloembedden moesten komen. Die zouden dan afgebakend worden met grote keien van het strand op een fundament van 20 cm diep. Niet omdat die keien nou zo zwaar zijn, maar om de wortels van het gras tegen te houden.
Twee weken geleden zijn we met de bloembedden begonnen. Gelukkig had het toen net geregend dus was het redelijk makkelijk om de geulen te graven. Toen een cementje maken voor de fundering en metselen maar. We hebben gelijk maar om de vuurplaats net zo'n ring met keien gemetseld om er een beetje een eenheid van te maken. Het ziet er al gelijk beter uit.


    

Voor het leggen en metselen van de marmerstukken rondom had Joop maar de hulp van een vriend ingeroepen, anders werd het helemaal een eindeloze klus. In een dag hebben die kanjers alles gelegd en de volgende 2 dagen heeft Joop het nog ingevoegd.



Is het geen plaatje? De planten in de bloembedden moet je er even bij denken, maar de tuin heeft gelijk meer smoel gekregen, precies zoals ik het me had voorgesteld. Ook de urn die we van de zomer hebben uitgegraven heeft een plekje gekregen.
Nu alleen nog de bloembedden gras- en onkruidvrij maken...

zondag 23 oktober 2011

Standjes

Dat Lucky en Speedy het goed met elkaar kunnen vinden staat buiten kijf. Ze ravotten er wat op los en slapen daarna samen een diepe slaap. Je ligt af en toe in een deuk als je ziet hoe ze (vooral Speedy) er bij liggen.

Het werd 'm te warm ;)
Lekker kussentje


Zij aan zij
Relaaaxxx...
Helemaal van de wereld.

maandag 17 oktober 2011

Glaasje gezond

Het is hier voor de 4e dag op rij al regenachtig, dus tijd zat om het een en ander binnenshuis aan te pakken. Vandaag besloot ik de zak granaatappels die ik had gekregen te lijf te gaan. Granaatappelsap is erg gezond dus de moeite waard om er wat tijd in te steken.
Het was voor mij de eerste keer en ik dacht die zaadjes (die omgeven zijn met een beetje vruchtvlees dat het sap oplevert) er wel even met een lepeltje uit te kunnen wippen. Nou, dus niet! Dan maar proberen op de citruspers want als ik ze doorsneed droop het sap er al uit. Ook geen succes, er ontsnapten op die manier te veel zaadjes. Bleef er dus maar één ding over: met het handje. Maar dat viel wel effe vies tegen! Alle zaadjes moesten er zo ongeveer stuk voor stuk worden uitgewipt, maar dan wel heel voorzichtig want de gele vliesjes die tussen de zaadjes zitten zouden (volgens internet) het sap bitter maken. Het was een beetje te vergelijken met aalbesjes rissen waarbij er ook eigenwijze takjes tussen de besjes terecht komen. En niet te vergeten, het spettert in het rond. Vergelijk het maar met kersen ontpittten ook zo'n lekker werkje. Alles zat dus onder de rode, plakkerige spetters.
Afijn, daarna gingen de zaadjes in de blender (makkie!) en toen ging dat nog eens door de zeef (ook niet al te moeilijk). En ja hoor, daar was het kostelijke sap. Zag er goed uit.
Wat je niet ziet, is dat ik er bij elkaar bijna 3 uur mee bezig ben geweest voor een kleine 2 liter sap! Maar ja, het was gratis, gezond en heel erg lekker, dan moet je natuurlijk niet zeuren.
Ik zou het volgende keer weer doen, maar mocht er iemand zijn die een makkelijkere manier weet, dan houd ik mij natuurlijk aanbevolen voor de tip.

vrijdag 14 oktober 2011

Nieuw hondje

Na de dood van Jota waren we ontroostbaar en dachten er niet aan om een nieuwe hond te nemen. Maar wat later leek het ons toch beter voor Lucky dat hij een nieuw maatje zou krijgen. Wel weer een teefje en kortharig hadden we zo bedacht. Tegelijkertijd waren we bang om naar een 2e Jota uit te kijken als we een nieuwe hond zouden uitzoeken. Dus besloten we het aan het lot over te laten.
Dat heeft niet lang geduurd. Op een dag belde de eigenaar van Speedy autoverhuur op. Toeristen hadden een puppy bij hem gebracht en hij vroeg of wij wisten hoe hij kon zorgen dat die naar de hondenopvang zou gaan. Ik zei dat ik wel langs zou komen om te kijken wat we konden regelen. Ja ja, je voelt 'm al… Onderweg er naar toe overlegden Joop en ik al, als het een leuk hondje was zouden we 'm zelf houden. Het was een snoepie maar wel een mannetje en halflangharig! Hij had ook al gauw een naam, want nog daar riep Joop: "Speedy kom!" dus dat was ook geregeld.
We namen 'm mee naar huis en na enig argwanend gesnuffel werd hij meteen door Lucky geaccepteerd. Na 2 dagen waren ook de katten geen probleem meer en het hele spul speelt en rent met elkaar als dikke vrienden.
Speedy blijkt een slim hondje te zijn dat (nu een maand later) al aardig luistert.




dinsdag 11 oktober 2011

Weekje vakantie gehouden

De eerste week van september kwam er een stel vrienden naar Thassos. Omdat ik toen net gestopt was met werken, besloot ik lekker van hun bezoek te genieten en mee vakantie te vieren. Het was een heerlijke tijd waarin we veel leuke dingen hebben gedaan, waaronder een (oude?) urn uitgraven. Dat zat zo: al jaren kwam ik op mijn wandeling met de honden langs een half ingegraven kapotte urn die van niemand leek te zijn. Steeds dacht ik "die is mijn" maar deed er eigenlijk niks mee. Toen ik onze vrienden vertelde dat we dit najaar eindelijk eens de plannen wilden uitvoeren om de tuin aan te pakken (2 bloembedden aanleggen, de vuurplaats metselen en rondom met marmer bestraten) kwam ook die urn ter sprake. Meteen werd de daad bij het woord gevoegd en de volgende dag hebben we de urn uitgegraven en naar huis vervoerd. Nu is ie echt "mijn" en ligt in de tuin te wachten op een mooi plekje als ornament.


Meteen hebben we maar wat (afval)marmer opgehaald. Nu was er geen ontkomen meer aan om de tuinplannen ook daadwerkelijk uit te voeren.

Zonder werk

Eerst maar even het meest ingrijpende nieuws. Vanaf eind augustus zit ik zonder werk. Nee, ik ben niet ontslagen wegens de crisis ook al had die er wel veel mee te maken. Ik ben zelf gestopt omdat er niet veel meer te doen was, maar ook omdat ik me niet meer goed voelde bij de manier waarop het kantoor gerund wordt. Ik wil hier natuurlijk niet teveel in details treden, maar het kwam er op neer dat het voor mij te veel frustraties opleverde. Dus nu geniet ik van heel veel vrije tijd, een winter lang! Ook wel eens lekker hoor en er is altijd genoeg te doen. Volgend voorjaar vind ik wel een andere baan (hoop ik).

donderdag 21 juli 2011

Heel erg bedankt

Langs deze weg willen Joop en ik iedereen heel hartelijk bedanken voor alle berichtjes, smsjes, telefoontjes, emails (en wat ik nog vergeten ben) naar aanleiding van het ongeluk van Jota. Het was hartverwarmend en een grote troost om te zien hoe iedereen met ons meegeleefd heeft. Van mensen die ons en Jota persoonlijk kennen tot aan 'vreemden' die meelezen op mijn weblog.

Gelukkig begint Lucky ook zijn draai zonder Jota te vinden. De arme hond was behoorlijk van slag toen hij zijn speelmaatje moest missen. En ook al is het nog steeds pijnlijk en stil en leeg rondom het huis, het gewone leven gaat door. 

woensdag 13 juli 2011

Jota ik mis je!

Zoals je mij aankeek als ik naar de schuur ging van we gaan wat doen en misschien spelen?

Je legt geen speeltjes (popjes) meer voor de maaimachine tijdens het grasmaaien.

Nooit meer naast lopen, blijven, deze kant en even wachten.

Nooit meer bij me zitten tijdens een peukie bij het hout zagen.

Jij kon mensen blij maken, over hun angst heen komen voor honden, jij begreep de kinderen.

Ik weet zeker dat jij nu met onze vrienden speelt die al boven zijn !

Jota vergeten doe ik je nooit en te nimmer.

Je baasje Joop

 

dinsdag 12 juli 2011

Zwarte, zwarte dag

Vanmorgen is onze lieve Jota heengegaan…

Haar onstuimigheid is haar helaas noodlottig geworden. Zoals zoveel dingen in het leven van toevalligheden aan elkaar hangen, zo is dat ook met de dood.

In de korte tijd dat het hek open stond, kwam haar grote vriend in zijn grote pickup voorbij. Normaal rent ze aan haar kant van het hek altijd vrolijk blaffend met hem mee, nu rende ze er opgetogen uit precies op het moment dat hij passeerde. Ze werd vol geraakt en overreden. Ze wist nog terug de tuin in te lopen en alles leek mee te vallen, maar een kwartier later is ze bij de dierenarts overleden.

Ze ligt nu bij ons in de achtertuin begraven met haar popje.

We zullen je vreselijk gaan missen lieve Jot!



vrijdag 8 juli 2011

Komkommertijd??

Tussen alle bedrijven door moet er ook nog elke dag voor de moestuin worden gezorgd. Stilletjes aan is dat geheel mijn taak geworden en ik heb er reuze lol in. Geen beter begin van de dag dan ‘s morgens in alle vroegte een beetje onkruid te wieden en de rijpe groenten te plukken. Zeker met de oogst die er dit jaar van af komt. Kijk hier eens naar de oogst van 1 dag! Dat wordt morgen Gemista (gevulde paprika’s en tomaten) maken en zondag tomatensoep.


OK ik geef eerlijk toe dat ik gisteren niets geplukt heb, maar toch… Er staan maar 2 komkommerplanten, maar elke dag haal ik er 3-4-5 stuks van af. Ik denk dat ik er tot nu toe al zo’n 35-40 heb afgehaald. Ik kan wel een winkeltje beginnen ;) Maar nee hoor, het is heerlijk om deze overvloed met anderen te delen en ik heb dan ook al veel weggegeven.

Ook hebben we onlangs samen met een Duitse vriend een vast frame in de moestuin geïnstalleerd zodat we daar elk jaar het net over kunnen spannen. Dat is hier echt nodig want te veel zon is ook weer niet goed, alles staat anders weg te branden en krijgen de tomaten harde schillen.


Eerst dachten we dat de overvloedige oogst kwam door het automatische bewateringssysteem dat we in het voorjaar hebben aangelegd (scheelt een hoop werk!). Maar we horen van iedereen dat er overvloedig geoogst wordt.


Het lijkt wel of de natuur de Grieken bij staat in deze moeilijke tijd…

zondag 26 juni 2011

Verlate voorjaarsschoonmaak

We waren van plan dit voorjaar onze tapijten op Griekse wijze schoon te maken, want ons lichte tapijt had danig te lijden gehad van de honden (en ons waarschijnlijk ook). Mocht het niet lukken dan was het pech, zo was het ook niet meer om aan te zien. Maar ja, door het wisselvallige weer de afgelopen weken konden we er nog niet aan beginnen want het duurt wel even voordat zo'n wollen kleed droog is.

Vanmorgen zijn we dan eindelijk vol goede moed begonnen. Joop had de hogedrukspuit gehaald bij een vriend en ik ging alvast op m'n knietjes met water en zeep aan de gang. Het eerste kleed was een makkie: 100% nep van de Griekse zigeunerwagen ;) dus ook lekker gauw droog. Het wollen IKEA-tapijt was effe wat anders. Het was allemaal niet zo lekker voor m'n ruggetje maar ik had wel reuze schik met al dat gespetter.




Ondertussen ging Joop de woonkamer stofzuigen en dweilen (was ook hard nodig!).



Daarna was het tijd voor een kleine pauze en omdat we vrienden op bezoek hebben (die deze fotoreportage hebben verzorgd), hadden we ook nog wat lekkers bij de koffie.


Daarna hebben we met 4 man het van het water loeizware kleed op het hek getild om te drogen. Nog even een keer extra afspuiten en dan maar hopen dat het goedkomt.



Omdat we toch de hogedrukspuit hadden zijn we gelijk maar even doorgegaan met het achterterras. Zo! Wat was dat een verschil zeg! Doordat het op de noordkant ligt, koekt het vuil veel meer aan en was het ook niet meer weg te bezemen. Dat was pas leuk werken! Je zag het schoon worden, ik had er echt lol in.

Of je het verschil op de foto kunt zien weet ik niet, maar ik ben nu moe maar tevreden.

maandag 20 juni 2011

50!

Een beetje verlaat verslag van mijn supergeslaagde 50e verjaardag en dat komt vooral omdat één van de verrassingen pas gisteren vertrokken is.


Op de dag voor mijn verjaardag hadden vrienden (die overigens hun vakantie ook zó hadden gepland dat ze de 16e hier waren) ons met een smoes naar hun huis toe gelokt. Wat bleek? Was mijn broer voor m'n verjaardag overgekomen naar Thassos! Dat was wel het laatste wat ik had verwacht. Echt een supercadeau dus, het kon al niet meer stuk.

Gelukkig had niemand het in zijn hoofd gehaald om een Sara voor de deur te zetten (de Grieken zouden er toch niks van snappen), maar gasten in de studio hadden wel het hek versierd met als gevolg dat iedere Griek wist wat er aan de hand was en luid toeterde als ze voorbijkwamen.


's Ochtends had een Engelse vriendin bij haar thuis koffie met taart georganiseerd en alle andere vriendinnen uitgenodigd (zo zie je, je maakt niet alleen kennis met de Griekse cultuur maar pikt ook wat op van de Engelse). Ik werd danig verwend met vele mooie cadeaus. Het was zeer ontroerend te constateren dat ik na amper 4 jaar hier te wonen al zoveel lieve vriendinnen had.

Ik had een 35-tal vrienden uitgenodigd om 's avonds bij Stelios te eten, dus eerst even een goede siësta.

Aangekomen bij Stelios zag ik al meteen dat de hele tent was versierd en het zou geen enkele passant kunnen ontgaan dat er iemand 50 was geworden. Maar er wachtte mij nog een grote verrassing. Eerst had ik nog niets in de gaten omdat zich een aantal mensen op straat had verzameld (ik was een beetje laat). Maar toen zag ik ineens Dimitris en toen Giorgos, huh??? en toen een bouzouki! Joop had stiekem live-muziek geregeld.
Wat was dat geweldig zeg, het maakte echt het feest compleet en ik (en alle anderen) heb dan ook enorm genoten.



Stelios vertelde dat de volgende dag iedereen had gevraagd wie er getrouwd was. Toen hij vertelde dat het om een verjaardag ging, was de reactie: wat!?! met muziek? en met zoveel mensen? Er is dus nog danig over nagepraat en niet alleen door ons.

P.S. Ik heb zelf geen enkele foto gemaakt aangezien er genoeg mensen met een camera rondliepen. Het gevolg is dat ik alle foto's nog moet verzamelen. Maar zodra ik een leuke serie heb samengesteld zal ik hier alsnog een link plaatsen.

dinsdag 7 juni 2011

Natuurverschijnsel

Na een ochtend hard werken, hadden Joop en ik onszelf getrakteerd op een lunch aan het strand. Behalve van het lekkere eten konden we ook genieten van een mooi natuurverschijnsel.
Een soort van felle regenboog-vlek. Prachtig om te zien. Maar wat het nou was of hoe zoiets ontstaat... Wie het weet mag het zeggen!


vrijdag 3 juni 2011

Nestosvallei

Gisteren was een dag waar ik lang naar had uitgekeken: ik heb met vrienden op het vasteland in de Nestoskloof gelopen. Tenminste dat was de bedoeling… Maar laat ik bij het begin beginnen.

Joop ging niet mee want hij houdt niet van wandelen. Maar al met al waren we met een groep van 10 man(/vrouw). We hebben ons dus met z’n allen in 2 auto’s gepropt en zijn om 8:15 overgevaren en naar Toxotes gereden. 



Van daar gaat een trein langs de Nestos rivier naar Stavroupoli. Vandaar zou een wandelpad zijn door de kloof terug naar Toxotes. Zo’n 14 km, moest te doen zijn.Rugzakken volgepakt met voedsel en vooral veel drinken.

Aangekomen in Stavroupoli (na een overigens mooie rit voor slechts 1 euro) vroeg ik de conducteur of hij wist waar het pad begon, want niemand had goeie informatie op het internet kunnen vinden. Nou, het was maar goed dat ik het gelijk vroeg, want ten eerste vond hij het vreselijk ver (nou vinden Grieken over het algemeen iets al gauw ver als ze moeten lopen) maar ten tweede wist hij het niet en als er al een pad was vroeg hij zich af of het al “open” was want gedurende de winter kan het nogal eens verdwijnen onder begroeiing of landverschuivingen. Bovendien kwamen we er achter dat Toxotes toch echt wel veel verder weg was dan 14 km. De conducteur wist wel van een pad vanaf het stationnetje Libera, halverwege tussen Stavroupoli en Toxotes. We overlegden snel en besloten het zekere voor het onzekere te nemen en terug te gaan naar Libera. 


De trein stopt maar 2 x per dag in Stavroupoli maar gelukkig moest onze trein wachten op de trein uit tegengestelde richting (enkel spoor!) en konden we zo op de andere trein overstappen. Dat was ons geluk bij een ongeluk, dachten we nog. Ook het treinpersoneel wisselde van trein en zo bracht dezelfde conducteur ons weer terug naar Libera en rekende ons niets! Hij wees waar het pad langs de rivier was en als we picknicktafels tegen kwamen waren we op de goede weg.

Het was inmiddels 12:00 en we hadden nog geen stap gewandeld. We gingen op zoek naar het pad en hadden het begin al gauw gevonden maar al snel veranderde het in een weide van brandnetels en ander prikkelspul. We zagen wat verder wel de picknicktafels en baanden ons er maar een weg naar toe (degenen met korte broek waren niet erg blij). We besloten daar wat te eten en drinken en dan op zoek te gaan naar het pad. 


Om een lang verhaal kort te maken: we vonden het pad, volgden het een stuk en liepen toen dood op de rivier en een hoge rotspartij. De spoorlijn volgen naar Toxotes was geen optie in verband met de vele tunnels en we hadden al een andere trein horen rijden, dus dat was te veel risico. Er zat niets anders op dan terug te gaan naar het stationnetje (dat overigens in the middle of nowhere ligt).



Het onweerde inmiddels en zag er erg donker uit, dus we moesten ook schuilen en het stationsgebouwtje was daarvoor de beste plek. Daar aangekomen liep een van ons om het gebouwtje heen. Nee! Staat daar een bord met pijlen en afstanden van verschillende routes! 


Na een tijdje geschuild en weer gegeten en gedronken te hebben was het inmiddels 14:00 geworden. Rijkelijk laat, maar het alternatief was wachten op de trein van 19:30. Dus zijn we toch maar het aangegeven pad gaan volgen. Pfff, wat was dat zwaar. 2 km is erg lang als het alleen maar steil bergopwaarts gaat. Uiteindelijk werd ons duidelijk dat het pad ons ook nog eens de verkeerde kant op voerde: van de kloof af, dus min of meer terug naar Stavroupoli. Maar het was al laat en er zat niets anders op dan door te lopen en zien of we bij het eerste het beste bewoonde gehucht hulp konden krijgen. We waren inmiddels doodop en een beetje teleurgesteld en ontredderd omdat alles zo tegen zat. 

Gelukkig troffen we tegen 16:00 een levende ziel. Het bleek een Griek te zijn die jaren in Duitsland had gewoond en hij was zo vriendelijk ons in zijn bestelbusje naar Stavroupoli te brengen. Hij had ons ook wel naar Toxotes willen brengen, maar helaas was die weg afgesloten. Weer pech dus. Afijn, twee voorin en de rest van ons op de laadvloer, maar dat kon ons niets schelen. Het was nog een behoorlijk ritje naar Stavroupoli en we waren blij dat we dat niet hoefden te lopen. En zo kwamen we 5 uur later weer in Stavroupoli terecht.


Eén gelukje hadden we nog: onze redder bracht ons naar de bushalte en 2 minuten later kwam de bus naar Xanthi. Van Xanthi namen we weer de bus naar Toxotes (waar we nog een stuk moesten lopen naar het station en weer bergopwaarts!) en zo waren we 8 uur later weer bij onze auto’s.

Al met al was het een dag die van pech en geluk aan elkaar hing en om nou te zeggen dat we hebben genoten… nee.
Maar zeker ga ik nog eens naar Toxotes en loop ik vandaar de kloof in en dan maar weer hetzelfde stuk terug. Vrienden hebben dat al eens gedaan en zeiden dat het fantastisch mooi is en zeer de moeite waard. Dezelfde vrienden trouwens die (om die reden) het plan hadden geopperd om deze trip met de trein te gaan maken ;)