Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


dinsdag 21 augustus 2012

3 Puppies geplaatst!

Het gaat gelukkig heel voorspoedig, 3 hondjes hebben een nieuw tehuis gevonden.
Eentje hier in Limenaria en twee zijn afgelopen zaterdag naar Keulen afgereisd met 2 Nederlandse vrienden als vluchtbegeleiders. Daar werden ze opgevangen door Klaus Franke die ze in Duitsland probeert te plaatsen. Dat lukte al de volgende dag! Wat een geluksvogels die twee. Kijk maar eens bij "Letzte Nachrichten"  op www.wuestenwolf.de (de website van Klaus) dan kun je lezen hoe het is gegaan.

Ik kreeg ook nog een uitgebreid reisverslag met foto's van hun begeleiders. Dat was zo grappig, dat ik het hier graag (met toestemming) publiceer.


Nou, we zijn in Duitsland hoor!! Goh zeg, dat was me een reis. Eerst gingen we ieder in ons eigen tasje, in de auto bij ome Joop. Dat was nog wel gezellig, er werd Engels en Nederlands tegen ons gepraat. Toen we bij de boot aankwamen, reden we een donker gat in. Die Engelse man, en die man en vrouw uit Nederland waren de auto uit gegaan, maar ome Joop bleef bij ons. Dat was wel lief van hem. Toen weer een stukje in de auto, daar waren we wel al een beetje aan gewend. Ik (Spot) ging maar een beetje piepen, maar mijn broertje lag gewoon te slapen!!
Bij het vliegveld was het wel even schrikken. Onze mamma is best wel groot, maar hier kwam een heeeele grote mamma op ons af rennen. Mijn broertje bleef een beetje suffig zitten kijken, maar ik heb ons goed verdedigd. De vrouw uit Nederland af ons nog een beetje drinken. Dat vonden we wel lekker maar het was niet zo handig want ze was vergeten om een bakje mee te nemen. Nou ja, daar leert ze van.
Toen gingen we nog een stukje lopen, maar dat snapten we nog niet. Zaten ze aan dat riempje te trekken, we weten nog niet wat dat betekent. En plassen doen we gewoon waar en wanneer het ons uitkomen, niet op commando!
De mevrouw van de incheckbalie keek even in onze paspoorten, maar alles was in orde, dus we mochten zo door. We werden (gelukkig voor mijn broertje) niet eens gewogen!
In het vliegtuig was het wel even gek. Een hoop drukte en ineens heel veel lawaai. Dat waren de motoren en daar schrokken we wel van.  Dus ik ging maar weer een beetje piepen. Later waren we er aan gewend, en toen gingen we maar weer slapen.
Toen we in Keulen aankwamen stond ome Claus al op ons te wachten. Dat was wel een hartelijk welkom. We hopen dat we een mooi leven gaan krijgen, ome Claus zei dat er al 6 mensen in ons geïnteresseerd waren. 
Dus misschien is er ook nog wel een plekje voor ons andere broertje en/of zusje ....
O ja, we hebben nog wel één tip: kunnen we de volgende keer een extra luiertje mee krijgen? Het begon wel een beetje te stinken in onze tasjes, en we hadden het wel prettig gevonden als we voordat we naar ome Claus gingen even weer lekker fris waren. Maar dat was alles, verder ging het heel erg goed en gaan we heel erg ons best doen.
Dag lieve tante Tanja en ome Joop, bedankt dat jullie ons deze kans gegeven hebben!!

Dikke poot van Spot en Scot.








zondag 12 augustus 2012

Kleine Ollie

Helaas mocht het leven van katertje Ollie niet lang duren.
Gisteravond na de langverwachte onweersbui lag hij nog gewoon in zijn mandje te slapen, maar vanmorgen was hij weg. Joop vond hem na lang zoeken in de omgeving, dood onder aan de olijfboom in onze tuin. Hij was ook zo klein dat hij hem gewoon over het hoofd had gezien.
Waaraan hij is gestorven was helaas niet te zien. Feit is wel dat hij in de 3 weken dat hij bij ons was, niet veel vlees op zijn botten kreeg. Hij was tierig genoeg, maar ik denk dat er toch iets mis was met hem.
Rust zacht kleine Ollie!

dinsdag 7 augustus 2012

Geen werk, veel te doen ;-)

Ik kom nauwelijks aan schrijven toe. Dat heeft zeker ook te maken met de hitte die nog steeds voortduurt, maar ook met de beestenboel waar ik in verzeild ben geraakt.
Ook voordat ik stopte met FOS speelde ik al met de gedachte om zelf een organisatie voor de dieren op te zetten. Toen ik eenmaal met FOS had gebroken, kwam die gedachte natuurlijk weer naar voren maar dat zou moeten wachten tot de winter. In de zomer heeft iedereen het te druk dus niet de ideale tijd om iets van de grond te krijgen.
Maar het lot beschikt vaak anders... Een zwerfmoederhond had haar puppies ergens geworpen en de man die er naast woonde, dreigde op een gegeven moment de hondjes te doden. Een jongen uit het dorp die dit hoorde, heeft ze daar toen weggehaald. Maar ja, waarheen met het spul. Ik heb toen vrienden die hier vlakbij een landje hebben, gevraagd of we ze daar op mochten laten verblijven. Dat was gelukkig geen probleem.
En zo is het begonnen: er moest een onderkomen getimmerd worden, ze moesten dagelijks gevoerd en van water voorzien en de omheining moest herhaaldelijk worden gerepareerd (in de hitte! pfff) omdat de kleintjes van het ondernemende soort zijn en steeds uitbraken. Gelukkig had ik nog contact met de Nederlandse organisatie Wereldasielen en die waren bereid mij financieel te ondersteunen. En zo kon ik de pups ook laten inenten, het voer betalen en straks de moeder laten steriliseren als ze niet meer zoogt.


Mijn grootste zorg is nu natuurlijk om de hondjes van een goed tehuis te voorzien en dat gaat hier op het eiland niet meevallen. Dus misschien is er onder mijn lezers iemand die interesse heeft? Vervoer naar Nederland kan geregeld worden!

Ondertussen is het kattenaantal ook op het maximum van 7 aangeland. Kort na Soupa bleek er een look-a-like in de oude olijfboom te wonen. Zomaar uit het niets opgedoken, zat hij daar te miauwen. Hij was nog te bang voor me, dus heb ik maar een bakje met voer en water in de boom gezet. Met veel geduld is hij nu zo ver dat hij op het balkon komt eten en drinken, maar de honden zien hem nog steeds als een 'vreemde' zodat het slechts stapje voor stapje gaat. In elk geval is hij heel dapper en blijft soms gewoon naar ze zitten blazen. Het gaat wel goed komen, het heeft alleen nog wat tijd nodig. Mijn zus die hier was wilde hem Olijfje noemen, maar het is een kater dus werd het Popeye.

De look-a-likes: wie is wie?

Afijn, Popeye zat nog in zijn boom of ik hoorde alweer wat zachtjes mauwen. Ik een stukje de weg op gelopen en ja hoor! Een piepklein katje, de kleinste die we tot nu toe gehad hebben ik schat een week of 3, scharrelde tussen de kippen door. Gelukkig was het hek niet op slot en kon ik hem pakken. Natuurlijk ook weer eentje met een vies oogje dus extra verzorging. Dat werd Oliver, oftewel Ollie.


Binnenkort krijgt Ollie een goed tehuis bij Engelse vrienden. In elk geval één zorg minder, want ik (en Joop ook) heb het er druk zat mee.