Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


zondag 30 september 2012

Even er tussenuit

Afgelopen dagen zijn we even een nachtje naar Xanthi geweest. Daar was de 28e namelijk een concert van Charis Alexiou en daar moesten we natuurlijk heen. Het was hier de laatste weken zo hectisch, dat dit zeer gelegen kwam. Even weg van alles.
Via onze "vakantieburen" uit Xanthi hebben we kaartjes geregeld. Ik vraag me echt af hoe artiesten hier hun geld verdienen... een kaartje kostte maar € 15!! We moesten natuurlijk wel overnachten maar dan nog is het goedkoper dan in Nederland.
Afijn, we maakten er een gezellig uitstapje van met Engelse vrienden en hebben eerst uitgebreid geluncht in Xanthi bij Fanarakia. We hadden gepland ook nog de oude stad te bekijken, maar het weer besliste anders: het was 32 graden! Ook terug lopen naar ons hotel zat er niet in met die volle buikjes dus hebben we maar een taxi genomen. Na een dutje en nog maar een drankje gingen we op weg naar de basketbalarena ongeveer een kilometer lopen. Het was goed dat we op tijd gegaan waren, want we hadden prachtige plaatsen bemachtigd, midden voor het podium op rij 5. Het was wel afzien omdat het bloedheet was in de zaal, maar dat was gauw vergeten toen het concert eenmaal begon. Charis trad op samen met Dimitra Galani, mij niet bekend maar ze schijnt even bekend te zijn als Alexiou alleen niet buiten Griekenland. Het was een geweldig optreden van ruim 2 uur, met weer meerdere malen kippevel en dat bij een temperatuur van meer dan 25 graden.
Eenmaal terug in het hotel bleek de bar gesloten. Niet aan gedacht, het was ook al bijna 00.30. Aan de nachtportier gevraagd of we ergens in de buurt nog wat konden drinken. Ja er was langs de weg nog wel een zaak die 24 uur open was, 500-1000 m verderop. Pfff, weer lopen. Hij vroeg nog of hij soms een taxi moest bellen, maar dat vond ik nou ook weer overdreven. We gingen maar gauw op weg want we hadden wel trek in een biertje. Het leek wel of die tent nooit in zicht kwam en toen we er bijna waren, bedacht ik me dat we notabene onze auto bij het hotel hadden staan!! Wat een stommiteit. Kennelijk zijn we nog steeds niet 100% vergriekst anders hadden we meteen de auto gepakt. In elk geval smaakte het biertje dubbel lekker :-)

Hoewel het geluid op de video slecht overkomt en er op wonderbaarlijke wijze een groene balk bij is gekomen, kan de liefhebber via onderstaande links toch nog even meegenieten op Youtube.
http://youtu.be/m3pjXDDmOJA
http://youtu.be/mX4ROYctlW0




zondag 9 september 2012

Fluf, Speedy en Bobby...

Langzaamaan nemen we afscheid van de zomer. Hoewel het nog steeds prachtig weer is, worden de avonden koeler wat het alleen maar aangenamer maakt. Wel smacht de natuur naar regen. Op een bui van 2 uur na in augustus, heeft het al meer dan 3 maanden niet geregend. De olijfbomen hangen vol, maar als het niet gauw gaat regenen vallen ze er met een beetje storm zo allemaal uit.

Met de hondenzorg gaat het heel goed. Gisteren is Fluf, de laatste pup, naar Duitsland vertrokken op weg naar een nieuw leven. Het is zo'n lieverd dat ze vast ook heel snel een lief baasje vindt. Volgende week laat ik de moeder steriliseren en dan krijgt zij haar vrijheid weer terug.
En dan Speedy... Hoewel Speedy echt een lieverd is, gaat ook hij verhuizen. Het is zo'n blafferd die soms niet van ophouden weet, dat het voor ons niet meer te doen is. We hebben echt alles geprobeerd en daar veel geld aan uitgegeven, maar helaas zonder resultaat. Ik doe het dan ook met pijn in mijn hart, maar ik weet zeker dat hij het bij de juiste persoon veel beter zal hebben. Dus vliegt hij op 8 oktober met kennissen mee naar Duitsland waar een nieuw baasje voor hem wordt gezocht.
Toch zal Lucky niet alleen achter blijven.  Een pointermix, Bobby genaamd, is door een Griekse vrouw hier uit het dorp gered uit een erbarmelijke situatie. Ze heeft hem daar weggehaald en in een verlaten tuintje in het dorp gestald en verzorgd. Op 9 augustus heb ik hem laten castreren en zou hij enige dagen bij ons blijven, zodat ik de wond in de gaten kon houden. Maar... toen kwam de eigenaar van het tuintje waar hij zat en mocht hij niet meer terug. Dus Bobby is tot op vandaag bij ons. Ook al waren Joop en ik alletwee helemaal verliefd op Bobby (hij herinnert ons zó aan Jota), het was zeker dat we echt niet aan 3 honden konden beginnen. We moesten een oplossing vinden voor Bobby, maar dat was nog niet zo eenvoudig.
Tja, en toen de mogelijkheid kwam dat we Speedy een goed tehuis konden bezorgen, was de beslissing natuurlijk gauw gevallen.
In elk geval maakt het feit dat Bobby nu een definitief plekje heeft gevonden, het nare gevoel dat we Speedy "wegdoen" weer een beetje goed.

Bobby, vlak na zijn operatie