Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


zaterdag 21 december 2013

Even op adem komen

De decembermaand stond in het teken van hard werken voor de dierenvereniging ACT Animal Care Thassos. Behalve 3 puppies die hier ronddartelen stond ik 2 dagen op een kerstmarkt in Limenas en hebben we samen met een aantal vrijwilligers een kerstparty georganiseerd. De totale inkomsten hiervan mogen er wezen, dus het was het meer dan waard, maar ik ben nu wel een beetje aan het eind van mijn latijn.
Maar... het goede nieuws is dat we volgende week naar Duitsland vliegen om oud en nieuw bij vrienden in Oldenburg te vieren. Niet naar Nederland? Nee, nu eens heel wat anders en bovendien was ik in maart al even in Nederland, al was het kort. We hebben nog overwogen om Nederland en Duitsland te combineren, maar dat zou betekenen dat we veel langer weg moeten blijven en dat gaat nu eenmaal niet als je dieren hebt. We zijn al blij dat vrienden voor onze honden en katten willen zorgen, maar om dat nou voor 2 weken lang van ze te verlangen...
Dus we gaan ons lekker helemaal laten verwennen door onze vrienden en hopen dan weer helemaal uitgerust, of in elk geval ontspannen - want ze zullen vast wel allemaal leuke dingen voor ons in petto hebben - terug te komen.

Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen een een liefdevol 2014!



donderdag 7 november 2013

Slecht olijvenjaar

Afgelopen maandag ging de fabriek open en dus hingen wij om 9 uur al in de olijfbomen. We wisten al dat het een slecht jaar zou worden want dat was overal duidelijk te zien. Iedereen hier klaagde steen en been dat er in vele bomen letterlijk niet ene olijf hing en het schijnt in heel Griekenland, zelfs heel Zuid Europa, zo te zijn.
Maar dat het zó slecht zou zijn hadden we toch niet verwacht. Waar we vorig jaar van onze 11 bomen 12 kratten oogstten hadden we er nu maar 3. Dat is nog minder dan we normaal alleen al van onze grote oude reus oogsten! De bomen van onze 2 buren die we ook mogen plukken, hebben we maar gelaten voor wat het was, daar zat bijna niets aan.
Om een idee te geven: vorig jaar deden we 44 bomen en hadden we 63 kratten = 1.665 kg in 12 werkdagen. Nu hebben we 28 bomen gedaan voor 10 1/2 krat = geschat 270 kg (morgen kunnen ze pas naar de fabriek gebracht worden) in 3 werkdagen. Het is dus echt heel erg slecht. Voordeel is (hopelijk) dat de prijs voor de olie door de schaarste hoger zal zijn, maar ja, veel te verkopen hebben we ook niet. En we hebben niet in de rij hoeven staan om de olijven te lossen bij de fabriek, wat soms wel 1-2 uur kon duren. Er is gewoonweg heel weinig aanvoer. Voor het eerst brengen we nu alle olijven in één keer weg.
In elk geval zijn we nu al klaar en kunnen we heerlijk van het nog steeds prachtige weer genieten. Want het was wel heel erg zweten dit jaar met 20-23 graden.

vrijdag 1 november 2013

Citroen

Net als vorig jaar hadden we een fantastische oktobermaand, heerlijke temperaturen en veel zon. Tot nu toe ontbijten we nog steeds buiten (oké nadat de klok een uur is teruggezet is het wel wat frisjes) en hebben we de kachel nog niet aan gehad.
Het is dan ook de ideale tijd om de tuin op orde te maken voordat het kouder wordt en we de olijven moeten gaan plukken. Hoewel... daar zullen we dit jaar wel snel mee klaar zijn, want er liggen meer olijven op de grond dan er in de bomen hangen en ze zijn al allemaal donkerpaars. En dan mogen wij nog van geluk spreken: een aantal bomen hébben tenminste nog olijven, bij vele is er echt helemaal geen olijf te bespeuren. Het schijnt in heel Griekenland zo te zijn, een schrale troost.
Tijdens mijn werk in de tuin wordt ik regelmatig geholpen (of is het gehinderd?) door een van de katten. Ik moet dan nog uitkijken ook dat ik niet een pootje afknip. Kleine Clara heeft ze gelukkig alle vier nog.


Mijn grote trots dit jaar is de citroenboom! Al 4 jaar lang liet hij elke winter zijn blad vallen, wat niet normaal is. Maar ja, elke keer weer te traag met het inpakken tegen de vorst en dan maar zo gelaten omdat het toch al te laat was. Kennelijk heeft dat hem goed gedaan en sterk gemaakt. Dit jaar bleven de blaadjes er aan (was ook een zachte winter) en ziet hij er nu uit als een echte boom. Maar, nog belangrijker, voor het eerst zijn de citroentjes er niet afgevallen toen ze nog klein waren en uitgegroeid tot heuse citroenen. Ze zijn nu nog groen, maar deze winter pluk ik mijn eerste eigen citroenen!


vrijdag 27 september 2013

Bassie en Adriaan, Clara en Zorro


Wie zijn toch dat leuke rode en zwarte poesje op mijn schouder? Nee, geen broer en zus, maar 2 aparte verhalen.

Een tijdje terug vond Joop het rode poesje ergens bij een huis dat wij verhuren en ze zat boven op haar broertje. Haar broertje leek al half dood, dus Joop heeft beide mee naar huis genomen. We zaten al op het ons zelf opgelegde maximum maar ja wat doe je hè? Zoals ik al verwachtte, redde haar broertje het niet maar Clara was een stuk sterker en was al gauw een monter poesje. Haar naam heeft ze te danken aan een schoonmaakbeurt: toen ik haar helemaal van klitjes en aangekoekt zand had ontdaan, zei ik "klaar is Clara". Dat was een makkie deze keer ;-) Later deed ze me eigenlijk meer aan Betty Boop denken, maar ja ze had nou eenmaal al een naam.

Het zwartje werd van de week samen met z'n broertje gebracht door een jongen uit het dorp. Hij vangt veel katjes op, maar moet ook naar school. Deze twee waren zwak en aan de diarree en hun moeder liet ze links liggen. De natuur is keihard, als ze het niet redden voelt moeders dat haarfijn aan en laat ze aan hun lot over. De ene was echt al heel zwak en lag als een lappenpop in mijn handen; die ging het niet redden wist ik al bijna zeker. De ander was er iets beter aan toe, maar het bleef de vraag of hij zou overleven. Inderdaad stierf het broertje nog dezelfde nacht, maar met de ander ging het ietsje beter. Bij de dierenarts heb ik iets tegen de diarree gehaald en een voedingssupplement, want het lijkt wel of hij niet weet hoe hij moet eten. Drinken doet hij gelukkig wel. Gisteren leek het ineens een stuk beter te gaan en durfde ik hem ook een naam te geven, Zorro. Het is namelijk net of hij een masker op heeft. Vandaag ging het weer iets minder met hem, dus ik houd hem goed in de gaten en wacht maar af hoe het verder met hem gaat.

Maar hoe kwamen we nu aan het maximum? Dat kwam door Bassie, ook weer een vondeling van de jongen uit het dorp. En toen maakte ik het grapje "nu is het wachten op Adriaan". Tja, dan kun je er donder op zeggen dat het ook gebeurt. Een hoteleigenaresse in Limenaria had een katje gezien dat het heel slecht maakte. Ik ben gaan kijken en gaf er geen stuiver voor. Z'n beide oogjes en neusje waren totaal dichtgekoekt met pus en hij was ernstig uitgedroogd. Die gaat dood, zei ik nog. Maar toen ik hem probeerde op te pakken ging hij op eigen benen staan en deed een paar stappen. Oké dacht ik, als je nog een beetje kracht in je hebt dan gaan we het proberen. En ja hoor, Adriaan is helemaal opgeknapt. Behalve dan dat hij nog steeds een ontsteking heeft aan z'n ene oog en ik vrees dat hij die gaat verliezen. Maar voorlopig heeft hij het helemaal naar zijn zin. In tegenstelling tot mijn benen, die er met 4 kleine kittens ernstig gehavend uitzien want ze worden regelmatig gebruikt als klimpaal.


Van boven naar beneden: Adriaan, Bassie, Clara





donderdag 12 september 2013

Water

Na het warme water, was nu ook het koude water aan de beurt. Elke zomer was er wel een periode waarin we in Kalivia weinig waterdruk hadden of een paar uur per dag helemaal geen water, maar meestal viel daar wel mee te leven. Dit jaar was het probleem echter veel groter. Dit werd veroorzaakt door watergebrek. Er is afgelopen winter te weinig sneeuw en regen in de bergen gevallen en voor het eerst reed er dan ook een auto rond die omriep dat de mensen zuinig moesten zijn met water. Om de haverklap werden we afgesloten of kwam er een klein zeikstraaltje uit de kraan, wat inhield dat er boven niet te douchen viel. Bijkomend probleem was dat dan het hete water uit de zonneboiler, die we begin dit jaar hebben laten installeren, de leiding ingedrukt werd en we dus heet water uit de koude kraan kregen, de wc met warm water werd gespoeld (wel lekker hygiënisch) en zelfs de wasmachine met heet water spoelde (niet zo leuk als je op 40o wil wassen). Dat was geen houdbare situatie, dus besloten we dat er een watertank met pomp moest komen. Weer een fikse uitgave, maar wel een noodzakelijke. We hebben nu altijd een heerlijk harde straal en hoeven ook niet meer op te passen dat onze gasten niet kunnen douchen als wij net de tuin aan het sproeien zijn. :-)

dinsdag 20 augustus 2013

Angstige dagen

Op vrijdag 16 augustus keek ik uit m'n keukenraam en dacht: ha! wolken, zouden we eindelijk wat regen krijgen? De gedachte was nog niet gevormd of ik zag dat het geen wolken waren maar rook en flink wat ook. Shit, dit was niet best. Direct iemand gebeld wiens man bij de brandweer werkt, maar gelukkig was het al bekend en er werd aan gewerkt. Er bleek brand te zijn ontstaan in de bergen ten westen van Kallirachi, aan de achterkant van de berg waar wij op kijken.
Er stond een harde rukkerige wind, dus we hielden ons hart vast en gingen steeds weer kijken. Binnen een half uur was duidelijk dat de brand zich uitbreidde. Gelukkig werden er vrij snel blusvliegtuigen ingezet, maar dat kon helaas niet voorkomen dat het vuur een uur later over de berg heen kwam en zich langzaam maar zeker naar beneden voortbewoog. We wisten niet wat er zich aan de andere kant van de berg afspeelde, maar hoorden van vrienden dat blusvliegtuigen en -helikopters daar af en aan vlogen. Hoewel er ook aan onze kant werd geblust, was het niet genoeg om de brand te doven en toen het donker werd kon er niet meer gevlogen worden. Tegelijk met het donker werd ook goed zichtbaar waar en hoeveel het overal brandde en nog steeds gierde de wind. We besloten dan ook om de beurt te gaan slapen zodat we tijdig konden reageren als de brand de heuvel zou bereiken die het vuur van ons dorp scheidde.
Ik had de 2e helft van de nacht wacht en ik telde de uren voor het eindelijk licht zou worden en de vliegtuigen de lucht weer in konden. Even na zevenen hoorde ik het zware geronk van de eerste helikopter en kon ik weer een beetje opgelucht ademhalen.
De hele zaterdag is er aan beide kanten van de berg nog geblust en de wind ging gelukkig wat liggen. Er was zelfs sprake van om het bergdorp Maries te evacueren, niet omdat de brand het dorp had bereikt (de wind stond de andere kant op) maar omdat het vuur dicht bij de enige geasfalteerde toegangsweg naar het dorp kwam. Zo ver is het gelukkig niet gekomen.
Aan het einde van de dag was de brand redelijk onder controle, hoewel we 's avonds zagen dat er overal op de helling nog tientallen vuurtjes waren.
Inmiddels is alles achter de rug, dankzij de inzet van vele brandweerlieden (ook van omliggende plaatsen op het vasteland), 4 blusvliegtuigen, 2 blushelikopters, vele vrijwilligers en zelfs het leger die met grote shovelvoertuigen de bergen begaanbaar heeft gemaakt om het vuur te bereiken. Vele hectaren zijn verbrand, maar er zijn gelukkig geen gewonden gevallen of huizen in vlammen opgegaan. Het wemelt op het eiland nog steeds van de brandweermannen en overal zijn brandweerauto's opgesteld. Een veilig idee.
En de eerste de beste die ik met een sigaar in zijn hoofd op een brommer zie zitten, of een peuk uit het autoraam gooit, die krijgt het heel ernstig met mij aan de stok!




dinsdag 13 augustus 2013

Festival en vuurfeest

Zo dichtbij en toch nooit geweten dat er jaarlijks een festival plaatsvindt in Keramoti...
Het heet plai sto kima (naast de golf) en wordt gehouden, de naam zegt het al, op het strand. Elk jaar komen er bekende Griekse zangers. Dit jaar Charis Alexiou, Elena Paparizou en Antonis Remos.
Wat een geluk dus dat ik er dit jaar wel van hoorde! Met 4 meiden gingen we op 26 juli naar Charis Alexiou (arme Joop moest thuisblijven want we hadden gasten). We wisten niet of er 's avonds laat nog een extra ferry terug zou gaan, maar we zouden wel zien. We hadden stoelen mee, dus desnoods zouden we op het strand slapen. Het was natuurlijk geweldig, vooral de atmosfeer zo allemaal lekker op het zand onder de sterrenhemel en een opkomende rode maan. En dat voor 10 euro. Dolgraag wilden we ook naar Antonis Remos, maar we zijn ook de jongsten niet meer en na zo'n doorwaakte nacht hadden we het eigenlijk wel gehad. Volgend jaar houden we het scherp in de gaten en als de artiest ons bevalt gaan we weer, maar dan wel overnachten in een hotelletje ;-)



Op 31 juli feestten we gezellig verder op het jaarlijkse vuurfeest in Kalivia. Het was weer beregezellig en er werd zelfs op de tafel gedanst, na enig aandringen van de bouzoukispeler die de sfeer er goed in wist te brengen. Bovendien hebben de xenoi de dorpelingen een poepie laten ruiken met de nieuw geleerde dansen. Een paar dagen later sprak ik met een paar Griekse vrouwen en die hadden het er nog over dat die buitenlanders toch wel goed Grieks konden dansen! De lessen zijn dus niet voor niets ;-)




PS Ik zie dat mijn vorige bericht van meer dan een maand geleden is. Dat komt een beetje omdat het leven hier voor ons de normaalste zaak van de wereld is geworden en bovendien ik het door mijn werkzaamheden voor ACT! Animal Care Thassos erg druk heb. Maar geen zorgen, al schrijf ik minder vaak, ik zal deze blog zeker niet laten doodbloeden.

donderdag 27 juni 2013

Helaas weer een kat verloren...

De tel is niet bij te houden met het aantal katten dat we hier al hebben opgevangen. Niet dat we er steeds meer krijgen hier (want we hebben een maximum van 7 ingesteld!), maar de een verdwijnt en zie je nooit meer terug en de ander vind je dood. In het ene geval vraag je je altijd af wat er gebeurt is en in het andere geval had je het liever niet gezien.

Zo hebben we rode Lily een week of 3-4 geleden voor het laatst gezien en hebben dus geen hoop meer dat ze nog terug komt. Ik vermoed dat ze overreden is. Ze is 2 jaar bij ons geweest.
En van de week hebben we Popeye dood onder de trap naar de studio gevonden. Een paar uur daarvoor was er nog niets met hem aan de hand en hebben dus geen idee hoe het gekomen is. Hij is maar 1 jaar oud geworden.


Maar hoewel ze meestal maar kort leven, hebben ze tenminste wel goed en in alle vrijheid geleefd.
Dus nu hebben we nog Asteri (die al 4 jaar bij ons is, ondanks het feit dat hij elke dag ver het dorp in wandelt), Dodo (die al 3 jaar op 3 pootjes bij ons rondhupst), Henry (vorig jaar opgepikt op een strandje bij Limenas), Felix (sinds vorig najaar) en Puck (die er pas dit jaar is bijgekomen). En aangezien we het ene probleem na het andere hebben met ze (grasaar in oog, abcessen, niesziekte etc), naast het werk voor ACT en de zorg voor die dieren, moet het hier maar even bij blijven.

zondag 2 juni 2013

En er was licht!

Tot nu toe hadden we solarlampjes langs het pad in de tuin. Op zich leuk hoor, in een blauw geverfd olijvenblik. Maar mooi blijft het niet: er rijdt eens iemand zo'n blik in de kreukels (en we zijn te lui om het te vervangen door een nieuw geschilderd blik ;), het plastic van de lampjes vergeelt en de batterijen moeten vervangen worden. Dus liepen we al een tijdje te denken aan iets anders.
Vorige week is het ei dan eindelijk gelegd. We hebben bij de lampenzaak 2 lampen uit de catalogus besteld. Best eng, want hoe ziet het er in het echt uit? Maar dat viel alles mee en we waren tevreden met onze keus.
Ook de prijs viel niet tegen en we hebben er ook maar een lichtsensor tegenaan gegooid dan hebben we er geen omkijken meer naar. Vrijdag heeft Joop met Grant de boel aangelegd. Nou ja, Grant de elektra en Joop heeft de sleuf voor de kabel gegraven.
We zijn helemaal blij met het resultaat. Smoelt toch wel veel beter dan die solarlampjes.

Daar moeten ze dus komen...

Kabel uitmeten en sleuf graven...

Sleuf weer dichten...

En daar staan ze dan!

En zo ziet het er 's avonds uit.

dinsdag 7 mei 2013

Geen moeder toch moeder!

Wie had gedacht dat ik op mijn 51e nog moeder zou worden? Nou ja, niet echt hoor, maar puppymoeder.
Sinds zaterdag heb ik de zorg over 5 puppies van 1 week oud. Ze waren door 2 meisjes hier uit het dorp gevonden in een doos naast een vuilniscontainer.  Alle pleeggezinnen van ACT waren vol, dus er zat niks anders op dan ze zelf te verzorgen. Een hele klus, heb ik inmiddels ondervonden. Midden in de nacht er uit om ze te voeden, laten piesen en poepen. Een niet altijd even fris klusje, maar ik doe het met liefde. Wat kun je anders met zulke hulpeloze, nog blinde en dove mormeltjes?
Helaas zijn er zondagnacht twee van hen gestorven. Gelukkig doen de andere 3 het, na een twijfelachtige start, nu goed en beginnen ook een regelmaat te krijgen. Hopelijk groeien ze op tot gezonde hondjes en zullen ze een fijn thuis vinden.

Net bij mij gebracht, nog helemaal vies van elkaars poep en pies :(
Lekker gewassen en gedroogd (de 2e en 3e van rechts hebben het niet gered)

maandag 8 april 2013

Bliksembezoek aan Nederland

Afgelopen vrijdag ben ik teruggekomen van een kort verblijf in Nederland. Volkomen onverwacht en de aanleiding was niet vrolijk. Een goede vriendin was ernstig ziek en ik wilde haar graag nog even zien. Helaas heeft dat niet meer zo mogen zijn, maar heeft de familie het wel zo geregeld dat ik bij de crematieplechtigheid kon zijn. We hebben afscheid genomen van een geliefd mens, en ik was er trots op dat ik de vele vrienden van Thassos mocht vertegenwoordigen.

Rust zacht lieve Mary, ik zal veel met een glimlach aan je denken.



vrijdag 22 maart 2013

Carnaval

Carnaval (en ook Pasen) valt laat dit jaar. Na 2 jaren achtereen binnen gevierd te hebben verheugden we ons er dan ook op om eindelijk weer eens gezellig op straat een feestje te bouwen.
Tot nu toe is het weer nog steeds wisselvallig, dan weer 2 dagen mooi en dan weer grauw, nat en/of koud.
Wat een pech dat er in het carnavalweekend (16-17-18 maart) nou net weer een koufront langs kwam! De dinsdag er na was het nota bene prachtig weer. Heel erg jammer, maar uiteraard hebben we er het beste van gemaakt. Helaas was ik te laat met het reserveren van een tafel binnen bij Stelios, dus hebben we buiten gezeten. Het was een beetje afzien in de kou, maar met een paar ouzootjes ging het wel.
Later ging het ook nog regenen, maar toen kwam er gelukkig een plekje binnen vrij en hebben we daar verder gefeest. Ondanks het weer was het toch erg gezellig.

Eerst een warm bakkie koffie

Optocht, de taartjes van Limenaria

Paardenvlees in de soutzoukakia

Ouzo Meze

Traditionele dans

Lekker binnen

Gezellig!

Vrouw Retsina


vrijdag 8 maart 2013

Zonneboiler en logeetje

Eindelijk hebben we de knoop doorgehakt en een boiler op zonne-energie aangeschaft. Tot nu toe werd het water verwarmd door de cv-ketel, maar met de stijgende prijzen moet je op de kleintjes gaan letten. Bovendien kun je subsidie van de overheid krijgen (waar halen ze het geld vandaan?!) dus dat maakte het voor ons aantrekkelijk om te doen.


Hij is op het dak boven de logeerkamer geplaatst, waardoor hij bij aankomst ook nauwelijks opvalt. Want zeg nou eerlijk, die dingen verdienen niet echt de schoonheidsprijs. Helaas is het de laatste dagen niet echt zonnig (zul je net zien), dus 's morgens is het water niet meer zo heel warm. Maar het schijnt dat we een paar mooie dagen tegemoet gaan, komt goed.

Verder heb ik de geneugten van opvangpuppy mogen proeven. Natuurlijk is Alba alweer een tijdje bij ons (ze wacht nog steeds op een nieuw baasje!), maar zo'n kleine dreumes is toch heel wat anders. Christy is de pup die ik begin december helemaal verkleumd in de bosjes vond. Tot nu toe werd ze prima door een Engelse vriendin verzorgd, maar die had eigenlijk geen tijd meer. En aangezien er al voor volgende week een transport naar Duitsland voor Christy gepland staat, kan ze dat weekje wel bij ons verblijven. Aanvankelijk stelde Alba zich wat dominant op, maar vandaag hebben ze een aanvang tot een spelletje gemaakt. Het is echt genieten om dat te zien ontstaan. Daar doe je het nou allemaal voor!




donderdag 21 februari 2013

Strijd

Al dagen vindt er een gevecht plaats tussen de winter en de lente. Het ene moment hoor je de vogels zingen, de duiven weer koeren en schijnt er een vrolijk zonnetje, de volgende dag is het maar 7 graden, regent het en valt er zelfs sneeuw in de bergen. Gelukkig is de winter mild geweest, want velen hebben geen geld om stookolie te kopen. Er zijn dan ook heel wat houtkacheltjes verkocht en als ik 's avonds vanaf het balkon richting het dorp kijk, zie ik een grote rookwolk boven Kalivia. Waarschijnlijk is er ook aardig wat illegaal gekapt, maar wat wil je als je alleen geld hebt om het hoognodige te kopen...
Dus laat de lente nu maar komen, daar knappen we allemaal weer een beetje van op. Mijn handen jeuken in elk geval om weer lekker in de tuin aan 't werk te gaan.

vrijdag 15 februari 2013

Moeizaam

Door alle drukte rondom het oprichten van de dierenvereniging vergeet ik helemaal op mijn weblog te schrijven. Er komt heel wat bij kijken om alles tot in de puntjes te regelen en ook al werk ik er heel hard aan, het gaat me allemaal niet snel genoeg. De laatste dagen ben ik druk geweest met het vertalen van de concept-statuten van het Grieks in het Engels. Ik kan je zeggen dat je daar knap koppijn van krijgt ;) Maar het is gedaan, en nu is het wachten op een afspraak met de nieuwe advocaat. Het is zoooo frustrerend als je op wilt schieten, maar afhankelijk bent van anderen. Afijn, gelijk een goeie les.
En verder is het druk met dierenartsbezoek. Vorige week zijn er 3 honden gesteriliseerd waaronder Alba. Altijd een sneu gezicht om ze zo te zien liggen, maar ze rent al weer rond alsof er niks is gebeurd.


Hoewel de winter gelukkig niet streng is geweest, kijk ik uit naar de lente. De afgelopen 2 dagen was het weer regen en storm maar vandaag schijnt het zonnetje weer. En al is het nog behoorlijk fris, je kunt merken dat de lente in de lucht zit. Het gras groeit, de rozen lopen uit en de duiven koeren 's morgens weer.
Van mij mag het gauw zover zijn!

dinsdag 29 januari 2013

Oprichting dierenvereniging bijna een feit

Binnen 3 weken zijn we er in geslaagd het benodigde geld in te zamelen! Vooral dankzij de vele donaties uit het buitenland. Echt helemaal super en nogmaals iedereen bedankt hiervoor!
Momenteel is er contact met een advocaat die een betere prijs heeft geoffreerd en wordt er hard gewerkt aan de website. Zodra die klaar is plaats ik hier natuurlijk de link.


zondag 13 januari 2013

Oprichting dierenvereniging


Zoals de meeste van jullie al weten wil ik, samen met een paar vrienden, een officiële vereniging oprichten om de dieren op Thassos te helpen. Afgelopen zomer hebben we al een aantal dieren een nieuw tehuis bezorgd en inmiddels zijn, dankzij de financiële hulp van Stichting Wereldasielen, een aantal honden en katten gesteriliseerd. Het is niet onze bedoeling een asiel te beginnen, maar zullen ons vooral richten op sterilisatie en de plaatsing van dieren. Dat kost allemaal veel geld en als officiële vereniging is het nou eenmaal makkelijker fondsen te werven.

Donderdag is de eerste stap gezet en hebben we een gesprek met een advocaat gehad, die ons uit de doeken heeft gedaan wat er allemaal bij komt kijken. Dat kost nogal wat tijd, maar is allemaal goed uit te voeren op één ding na: de totale kosten voor oprichting komen op € 1300. Dat viel even vies tegen!
Geld dat we niet hebben en in deze tijden van crisis ook moeilijk op Thassos bijeen zullen krijgen :(
We proberen dus zoveel mogelijk sponsors te vinden. En nou weet ik toevallig dat er zich onder mijn lezers ook een aantal dierenliefhebbers bevinden...
Dus draag je de dieren op Thassos een warm hart toe en kun je iets missen, maak dan een bedrag over op (Nederlandse) rekening 3539620 t.n.v. J. van Egmond te Thassos o.v.v. "oprichting dierenhulp Thassos".
Ook kleine bedragen zijn welkom, vele kleine maken één grote!
Bedankt!!!


maandag 7 januari 2013

2 kruizen

Gisteren weer een staaltje van Griekse organisatie meegemaakt...
Op 6 januari worden overal in Griekenland de wateren door de Papas gezegend. Hij gooit dan (meestal vanuit een bootje) een kruis in zee dat door een aantal stoere jongemannen wordt nagedoken. Degene die het kruis te pakken heeft, gaat een voorspoedig jaar tegemoet.
Toen wij 's morgens naar Limenaria reden kwamen we onderweg een kleine stoet tegen met de Griekse vlag. Dichterbij gekomen zagen we dat ze ook het kruis droegen. Gelukkig, we waren dus nog net op tijd (en niet veel te laat zoals vorig jaar). Maar aangekomen bij de haven zagen we het bootje met de Papas en 2 druipnatte mannen net terugkeren. Huh? Er was dus al gedoken, terwijl net de stoet met het kruis uit Kalivia aankwam!
Er bleek sprake van miscommunicatie en de grappen waren niet van de lucht: "Ah, gaan nu de Kaliviotis apart duiken?" maar ook "Vind je het gek dat Griekenland zich niet beter kan organiseren, als het binnen één dorp al fout gaat!"
Na een bakkie koffie en een wandelingetje hebben we toen traditiegetrouw bij Stelios een uitgebreide ouzo-meze gedaan. Eerst zag het er naar uit dat we de enige klanten zouden blijven, maar gelukkig kwamen er later nog 2 parea's binnen. De crisis is goed te merken, vroeger was het altijd afgeladen vol.

De dag werd afgesloten met een vurige zonsondergang. En dat is helemaal gratis.