Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


vrijdag 27 september 2013

Bassie en Adriaan, Clara en Zorro


Wie zijn toch dat leuke rode en zwarte poesje op mijn schouder? Nee, geen broer en zus, maar 2 aparte verhalen.

Een tijdje terug vond Joop het rode poesje ergens bij een huis dat wij verhuren en ze zat boven op haar broertje. Haar broertje leek al half dood, dus Joop heeft beide mee naar huis genomen. We zaten al op het ons zelf opgelegde maximum maar ja wat doe je hè? Zoals ik al verwachtte, redde haar broertje het niet maar Clara was een stuk sterker en was al gauw een monter poesje. Haar naam heeft ze te danken aan een schoonmaakbeurt: toen ik haar helemaal van klitjes en aangekoekt zand had ontdaan, zei ik "klaar is Clara". Dat was een makkie deze keer ;-) Later deed ze me eigenlijk meer aan Betty Boop denken, maar ja ze had nou eenmaal al een naam.

Het zwartje werd van de week samen met z'n broertje gebracht door een jongen uit het dorp. Hij vangt veel katjes op, maar moet ook naar school. Deze twee waren zwak en aan de diarree en hun moeder liet ze links liggen. De natuur is keihard, als ze het niet redden voelt moeders dat haarfijn aan en laat ze aan hun lot over. De ene was echt al heel zwak en lag als een lappenpop in mijn handen; die ging het niet redden wist ik al bijna zeker. De ander was er iets beter aan toe, maar het bleef de vraag of hij zou overleven. Inderdaad stierf het broertje nog dezelfde nacht, maar met de ander ging het ietsje beter. Bij de dierenarts heb ik iets tegen de diarree gehaald en een voedingssupplement, want het lijkt wel of hij niet weet hoe hij moet eten. Drinken doet hij gelukkig wel. Gisteren leek het ineens een stuk beter te gaan en durfde ik hem ook een naam te geven, Zorro. Het is namelijk net of hij een masker op heeft. Vandaag ging het weer iets minder met hem, dus ik houd hem goed in de gaten en wacht maar af hoe het verder met hem gaat.

Maar hoe kwamen we nu aan het maximum? Dat kwam door Bassie, ook weer een vondeling van de jongen uit het dorp. En toen maakte ik het grapje "nu is het wachten op Adriaan". Tja, dan kun je er donder op zeggen dat het ook gebeurt. Een hoteleigenaresse in Limenaria had een katje gezien dat het heel slecht maakte. Ik ben gaan kijken en gaf er geen stuiver voor. Z'n beide oogjes en neusje waren totaal dichtgekoekt met pus en hij was ernstig uitgedroogd. Die gaat dood, zei ik nog. Maar toen ik hem probeerde op te pakken ging hij op eigen benen staan en deed een paar stappen. Oké dacht ik, als je nog een beetje kracht in je hebt dan gaan we het proberen. En ja hoor, Adriaan is helemaal opgeknapt. Behalve dan dat hij nog steeds een ontsteking heeft aan z'n ene oog en ik vrees dat hij die gaat verliezen. Maar voorlopig heeft hij het helemaal naar zijn zin. In tegenstelling tot mijn benen, die er met 4 kleine kittens ernstig gehavend uitzien want ze worden regelmatig gebruikt als klimpaal.


Van boven naar beneden: Adriaan, Bassie, Clara





donderdag 12 september 2013

Water

Na het warme water, was nu ook het koude water aan de beurt. Elke zomer was er wel een periode waarin we in Kalivia weinig waterdruk hadden of een paar uur per dag helemaal geen water, maar meestal viel daar wel mee te leven. Dit jaar was het probleem echter veel groter. Dit werd veroorzaakt door watergebrek. Er is afgelopen winter te weinig sneeuw en regen in de bergen gevallen en voor het eerst reed er dan ook een auto rond die omriep dat de mensen zuinig moesten zijn met water. Om de haverklap werden we afgesloten of kwam er een klein zeikstraaltje uit de kraan, wat inhield dat er boven niet te douchen viel. Bijkomend probleem was dat dan het hete water uit de zonneboiler, die we begin dit jaar hebben laten installeren, de leiding ingedrukt werd en we dus heet water uit de koude kraan kregen, de wc met warm water werd gespoeld (wel lekker hygiënisch) en zelfs de wasmachine met heet water spoelde (niet zo leuk als je op 40o wil wassen). Dat was geen houdbare situatie, dus besloten we dat er een watertank met pomp moest komen. Weer een fikse uitgave, maar wel een noodzakelijke. We hebben nu altijd een heerlijk harde straal en hoeven ook niet meer op te passen dat onze gasten niet kunnen douchen als wij net de tuin aan het sproeien zijn. :-)