Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


maandag 1 december 2014

Kyria Taaanjaaa!

Gistermiddag was het weer zover. Een klein meisje stond aan het hek te roepen: Kyria Taaanjaaa! (mevrouw Tanja). Inmiddels weten we dan wel hoe laat het is... en inderdaad, ze had een plastic tas met 2 katjes bij zich. Kleine magere rode scharminkeltjes en niet eens uit hetzelfde nest.
De grotere had een opgezwollen buik (van de wormen waarschijnlijk) en de ander was klein en dun. De namen kwamen vanzelf, de dunne en de dikke werden Laurel en Hardy.
Alletwee lekker aan het snotteren, dus vanmorgen eerst maar even naar de dierenarts. De grootste wordt ook nog verdacht van ringworm. Laten we hopen van niet, want anders heeft straks het hele circus er last van.

Want een circus is het nu wel zo'n beetje. We hebben nu 12 katten hier rondlopen, waarvan 5 kleine kittens. Weet je nog dat we ooit zeiden 7 is het maximum?
Op 19 oktober stonden er ook al 2 meisjes aan de poort met katjes. Vier stuks dit keer. Ze waren pas een week of 4 oud en raakten allemaal aan de diarree. Dat was bepaald geen feest, maar inmiddels gaat het gelukkig goed met ze. Op eentje na, die helaas door een noodlottig, stom ongeval om het leven kwam. Hij werd geplet door een omvallende plaat. God, wat voelde ik me klote dat ik niet beter opgepast had. Dat was het einde van Fokke... En zo bleven Sukke, Polly en Molly over.


Joop zei vanmorgen nog: wat doen we nou als ze straks weer voor de poort staan, we kunnen zo toch niet doorgaan? Tja, goeie vraag...

maandag 24 november 2014

Afscheid van een stukje Griekse familie

In de 7 jaar dat we op Thassos wonen hebben we veel mensen leren kennen. Velen oppervlakkig, maar sommigen ook echt goed.

Tijdens onze eerste vakantie op Thassos leerden we Stelios kennen en in de loop der tijd werden we goede vrienden en totaal opgenomen in de familie. Zijn vader en moeder werden zo'n beetje mijn Griekse ouders. We waren bij Stelios' bruiloft, de doop van zijn neefje, maakten de adoptie van zijn zoontje mee en later waren we ook bij zijn doop. En steevast werden we elk jaar uitgenodigd voor de naamdag van zijn vader Vasilis op 1 januari.

Vasilis… type ruwe bolster, blanke pit. Vasilis die voor ons in de bres sprong toen een loodgieter een te hoog bedrag had gevraagd voor een reparatie – hij haalde gewoon het geld voor ons terug met het commentaar: die mensen zijn geen buitenlanders, die horen bij ons! Vasilis die een oogje op ons eerste vakantiehuis in Kalivia hield en alles regelde toen de boel tijdens zware regenval overstroomde.  Vasilis die te hulp schoot toen we niet verder kwamen met een architect voor de plannen van ons huis en ons bij de hand nam en een andere architect regelde. Vasilis die voor ons overal prijzen voor verf ging opvragen toen we ons nieuwe huis gingen schilderen. Vasilis die ik nog nooit chagrijnig gezien heb maar altijd lachte. Natuurlijk was ik het niet altijd met hem eens. Zijn kijk op dieren verschilde enorm van de mijne en hij kon vreselijk afgeven op buitenlanders (lees: Albanezen). Maar tegelijkertijd kon hij hen ook als persoon in zijn hart sluiten en hij adoreerde zijn geadopteerde kleinzoon die nota bene van Albanese afkomst is.

Deze Vasilis hebben we afgelopen zaterdag moeten begraven. Hij werd geopereerd aan een aneurysma, maar kwam helaas niet meer uit de narcose. Hij werd 78 jaar.
We zullen je missen megale!






zondag 16 november 2014

Ik wist niet dat ik het in me had...

Vorig jaar op de kerstmarkt voor ACT had ik gezien dat iemand babyslofjes en -vestjes had gebreid om te verkopen. Ik weet niet hoe het kwam, maar op de een of andere manier wakkerde dat mijn "breivlam" weer aan. In het grijze verleden heb ik wel eens een paar truien gebreid, maar dat was meer een bevlieging en van korte duur. Afijn, opeens kreeg ik weer de breikriebels, waarom zou ik ook niet dingen breien en voor ACT verkopen? Gelijk een leuke bezigheid voor de winteravonden.

Twee weken later ging ik naar Duitsland op vakantie en kocht daar een paar breinaalden en wat wol. Eenmaal terug stond de eerste sjaal al op de pennen. Ik had er reuze lol in en probeerde bij verschillende sjaals verschillende steken uit. Zowaar heb ik er al 3 verkocht en hopelijk worden de andere 3 op de komende kerstmarkt verkocht.

Ik vertelde een vriendin van mijn breisels en zij verzamelde wol in Nederland en bracht dat mee naar Thassos, zodat ik nog meer (en goedkoop) kon breien.

Maar ja, recht toe recht aan gaat ook een beetje vervelen, dus besloot ik deze winter knuffels te gaan breien. Ik ging op zoek naar (makkelijke!) patronen maar dat viel nog niet mee, want de meeste zijn om te haken.
Patroonbreien was in het begin even puzzelen, maar verstand op nul en gewoon doen wat er staat. En ja hoor zo ontstond er een heuse haas. Helemaal trots!
Ik heb het patroon gehalveerd en nog een paar kleine haasjes gemaakt. Ik ben nu de laatste in elkaar aan het zetten - wat overigens bijna net zolang duurt als het breien - en daarna ga ik een kat breien.
En nu maar hopen dat het een beetje wil verkopen op de bazaar, dat stimuleert tenminste om door te gaan.

Mocht je ook graag breien/haken, of een oma of tante hebben die dit graag doet, dan is het natuurlijk welkom om iets voor ACT Animal Care Thassos te maken...


woensdag 3 september 2014

Noodweer

Afgelopen nacht is het noodweer geweest. Het heeft onafgebroken geonweerd en geregend. De bliksem was zo fel en constant dat ik het gordijn maar heb dichtgedaan. Veel geslapen heb ik niet...
Vanmorgen bleek dat de schade groot was. Het water moet in de tuin 10 cm hoog hebben gestaan want op die hoogte zat de drek aan het toegangshek. En dat terwijl de bestrating richting weg behoorlijk afloopt. In de zandweg voor de deur zijn diepe geulen ontstaan en bij de buren op de hoek is het water binnengedrongen.
Maar nog erger bleek de schade in Limenaria. Dezelfde mensen die een aantal weken geleden waren getroffen, toen de brug met stenen, hout en afval geblokkeerd was en de rivier zijn weg verder zocht over de straat richting Limenaria, zijn ook nu weer zwaar de dupe. Zowel in het lage gedeelte voor de kruising (gezien vanaf Kalivia) als langs de hoofdweg. Alles wat daar lager dan de weg ligt is ondergelopen. We hebben mensen zien huilen, versuft zien zitten kijken naar hun ellende... Daar word je stil van.
Bij Trypiti heeft een complete aardverschuiving plaatsgevonden. Geparkeerde auto's zijn aan het schuiven gegaan, een motor onder een auto gespoeld en de parkeerplaats (op het zand) bij taverna Pyrofani is gedeeltelijk weggeslagen en in het gat dat zo ontstond ligt nu een auto.
Op het moment dat ik dit schrijf is de hemel weer opengebarsten en ik geloof dat ik het zelfs in Indonesië niet zo heb zien regenen. Ik heb diep meelijden met de mensen die vanmorgen zo hard hebben gewerkt om de modder uit hun huizen te krijgen. Ik vrees dat ze straks weer helemaal opnieuw kunnen beginnen...

























zondag 3 augustus 2014

Het concert dat dansvoorstelling werd…

Toen ik vorig jaar ontdekt had dat er jaarlijks in Keramoti een festival met concerten van bekende Griekse zangers plaatsvindt, was ik er natuurlijk alert op wie er dit jaar zou komen en wanneer. Vorig jaar was ik met een vriendin naar Charis Alexiou geweest en we waren verheugd dat nu Jannis Parios zou komen. Tickets werden in de voorverkoop gekocht, hotel werd geboekt en we draaiden veel Parios om de teksten nog weer goed te horen zodat we lekker mee konden blèren.
Gisteren was het zover. We zouden met 4 vrouwen gaan en hadden er enorme zin in. We waren al in Limenas om naar de ferry te gaan, toen we een telefoontje kregen dat het concert zou zijn afgelast. Nee toch?!? Snel rondgebeld om uit te vinden of het ook echt waar was. Wat bleek, de vorige avond/nacht was het hier op Thassos, maar ook op het vasteland noodweer geweest. Chaos in Limenaria omdat hout en puin zich bij de brug had opgehoopt en zo een dam vormde, waardoor de rivier z'n weg vervolgde op de straat en vele huizen, tuinen en kelders onder water en modder bedolven werden. Ellende ook bij Skala Kallirachi waar, zoals vaker, enorme modderstromen naar beneden waren gekomen en de weg blokkeerden. Maar kennelijk was het ook in Keramoti misgegaan. Het noodweer begon pas na elven en waarschijnlijk was het concert van die avond al begonnen en is toen de hele geluidsinstallatie verregend. De teleurstelling was groot, we hadden ons er zo op verheugd… Pleister op de wonde was, dat direct al bekend was dat het concert later zou worden ingehaald, en wel op 23 augustus. Helaas niet op het strand van Keramoti, maar in het voetbalstadion van Chrysoupoli. Iets mindere entourage, maar ok, we hebben nog wat tegoed. Het hotel kon kosteloos worden omgeboekt, ook wel zo prettig.
Afijn, vriendin en ik weer terug naar huis, en onderweg in de bus zaten we te bedenken of er dan niet iets op Thassos te beleven viel, we laten niet zomaar een feestje onze neus voorbijgaan toch? Wij speuren naar affiches langs de weg ;-) en ja hoor: dansoptreden in Skala Rachoni.

Dus zodoende werd een concert een show van diverse Griekse dansgroepen van het eiland, die de dansen van verschillende streken in Griekenland opvoerden. Vooral de Pontische dansen maakten grote indruk op mij. En zo werd het toch nog een gezellig avond en Parios houden we tegoed.




maandag 23 juni 2014

Eten uit eigen tuin

Een van de dingen die ik hier erg ben gaan waarderen is het eten uit je eigen moestuin. Het werken in de tuin vond ik in Nederland al een ontspannende aangelegenheid, maar hier pluk (lees: eet) ik er ook nog eens de vruchten van. Vorige week plukte ik de eerste courgettes en bakte ze in de oven, alleen een beetje olie en citroen en lekker veel groene kruiden. Meer heeft het eigenlijk niet nodig want alles smaakt hier zoveel lekkerder. Toen waren er ineens genoeg boontjes. Tja, het is niet waar heb ik nou eens trek in, maar wat is er gegroeid om gegeten te worden. Twee jaar had ik geen boontjes geplant, want die rotdingen zaten steeds onder de luis. Maar toch weer eens geprobeerd, en dit keer gaat het goed (misschien wel dankzij de perzikboom die vlakbij staat en onder de luis zit - die is dit jaar vast aantrekkelijker). Ze smaakten verrukkelijk, gewoon gekookt en een beetje olijfolie erover. Jammer dat ik niet meer heb gezaaid...
Gisteren had ik een wat grotere courgette geoogst en de eerste paprika's. Dus dat werden gemistá (=gevulde groenten). Morgen heb ik een makkie met koken want van zoiets maak ik altijd genoeg voor 2 keer. De tomatenplanten dragen vele grote vruchten (in tegenstelling tot vorig jaar, dat was echt huilen met de pet op), maar zijn nog groen. Doordat Joop in het ziekenhuis terecht kwam, ben ik laat begonnen met planten en loop ik een beetje achter op voorgaande jaren. Maar binnen niet al te lange tijd staat de reuzepan weer te pruttelen met tomatensoep. Die wordt in porties ingevroren en daar eten we dan de hele winter van.
Achteraf had ik mijn moestuin graag iets groter gezien, maar ja indertijd hebben we aan de rand een perzik- en een pruimenboom geplant en nu kan ik geen kant meer op.
Ach, ik krijg ook vaak spontaan groenten of fruit van anderen aangeboden, net zo goed als ik zelf weer aan anderen weggeef. Zo hing er vandaag weer een zak met misschien wel 3 kg pruimen aan het hek. Dat wordt morgen dus weer jam maken!




vrijdag 30 mei 2014

Fruitbomen

In de loop der jaren hebben we een paar fruitbomen geplant. Alleen olijfbomen is ook maar saai. In de voortuin staan al heel lang een citroen- en een sinaasappelboom die tot nu toe nog niet echt vrucht gedragen hebben. Weliswaar hadden we deze winter de eerste citroenen, maar die waren nog erg klein. Dit voorjaar hebben ze alletwee gebloeid dat het een lieve lust was (en oh, wat rook dat heerlijk!), dus ik heb goede hoop dat we nu echt zullen kunnen oogsten.

Achter hebben we twee jaar geleden een piepklein kersenboompje geplant en dat doet het heel goed. We hebben zowaar al de eerste kersen hangen. OK, het zijn er maar een stuk of 8 maar wie weet heb ik er volgend jaar genoeg om mijn eigen likeur te maken.

Toen we hier pas woonden kregen we van een Griek een kleine pruimen- en een perzikboom. Tot nu toe geen succes... de vruchten vielen er steeds af. Maar dit jaar hangen er vele pruimen in de boom en ze zien er zeer goed uit. Dat wordt jam maken over een paar weken!

De perzikboom had elk jaar last van de krulziekte.Nou heb ik sowieso wat tegen spuiten, laat de natuur z'n gang maar gaan is meer mijn motto. En zowaar, elk jaar ging het een beetje beter en vorig jaar had ik zelfs iets wat op perziken leek. Ik dacht dus dit jaar eindelijk te kunnen gaan plukken. Maar helaas... waarschijnlijk door de zachte winter is er een mega luizenkolonie neergestreken en de boom heeft het wederom zwaar. Toch is er volop leven in de boom. Sluipwespen, vliegen, kevers en nog meer wat ik niet ken, komen er in grote getale op af. Zo ook de lieveheersbeestjes die zich nu tegoed doen aan de luizen en aan elkaar. En weer laat ik de natuur zijn gang gaan...



zondag 25 mei 2014

Aardbeving

De eerste aardbeving die we ooit meemaakten was in 1993 op Zakynthos. Het was ochtend en ik lag nog lekker lui in bed. Opeens begon mijn bed te schudden alsof het op rubberen poten stond. Ik schrok me rot, sprong m'n bed uit en naar buiten. Later ontdekten we dat de Grieken een beetje om ons moesten lachen. Het stelde voor hun niet veel voor, ze waren wel zwaardere schokken gewend.
Ook tijdens een vakantie op Thassos hebben we wel eens een licht schokje meegemaakt en sinds we hier wonen heb ik 's nachts een keer wat gevoeld. Maar dat stelde allemaal niet zo veel voor en we zijn blij dat we in een gebied met weinig seismische activiteit wonen.
Tot gisteren! We zaten met vrienden op het balkon toen de hele boel begon te schudden. De ruit bewoog in de sponningen en Joop's brommer stond te wiebelen. Voorzichtigheidshalve zijn we toch maar even de tuin in gelopen. Het hield een aardig tijdje aan en we waren een beetje lacherig maar niet in paniek. Later bleek het een aardbeving van 6.5 op de schaal van Richter te zijn. Niet zomaar een schokje dus en het episch centrum bleek tussen Samothraki en Limnos te liggen zo'n 80 km hier vandaan.


Een half uur later was er nog een naschok van 5.0 maar die heb ik eerlijk gezegd niet gevoeld.
Gelukkig hebben we geen schade, er zijn een paar fotolijstjes en een stenen beeldje op een kast omgevallen, maar niks kapot.
Vanmorgen las ik op een Griekse site dat de seismologen waarschuwen dat er de komende 48 uur nog een flinke beving kan volgen, hier of in Chalkidiki. Ik moet zeggen dat ik me vanmiddag niet zo veilig voelde toen we in de kerk waren voor een doop...

maandag 21 april 2014

Ziekenhuisperikelen

In de bijna 7 jaar dat we hier nu wonen hebben we al heel veel ervaringen opgedaan van het Griekse reilen en zeilen. Tot onze opluchting behoorde het ziekenhuis daar niet bij, tot Joop op 6 april werd opgenomen wegens kortademigheid en zuurstoftekort. Zijn COPD was acuut verslechterd, wat kan zijn veroorzaakt doordat hij enige tijd in een ruimte was die doortrokken was van schimmel als gevolg van een vochtprobleem. Nooit aan gedacht dat dat zo slecht zou kunnen zijn en of dat ook werkelijk de oorzaak was zullen we nooit weten.

Het was een grote schrik en het viel voor ons allebei niet mee. Voor Joop niet omdat hij het lijdend voorwerp was en voor mij niet omdat het op en neer reizen naar Kavala en ondertussen de boel thuis draaiende houden zeer uitputtend was.
Na 10 dagen mocht Joop weer naar huis, maar helaas waren zijn zuurstofwaarden zonder zuurstoftoediening niet voldoende zodat hij nu voorlopig een apparaat thuis heeft waardoor hij als ondersteuning zuurstof toegediend krijgt. Langzaam komen zijn krachten weer terug en hij maakt kleine wandelingetjes om conditie en spieren weer op te bouwen.

Over zijn ervaringen heeft Joop het een en ander op papier gezet, en bij hoge uitzondering ;-) zal ik het hier in mijn blog plaatsen:

Opname in een Grieks ziekenhuis.

Hoewel de standaard van de Griekse artsen op zich goed is, gaat het er hier heel anders aan toe dan in een Nederlands ziekenhuis. Hier volgen enkele zaken die ik tijdens mijn opname heb meegemaakt.
Het ziekenhuis is een modern gebouw. De kamers bevatten 4 bedden en een toilet/douchegedeelte.

De bezoektijden waren doorlopend echter wanneer de artsen op de kamer verschenen of er een ingreep werd gedaan werd het bezoek verzocht om op de gang te wachten.  Veel partners van de opgenomen Grieken blijven 24 uur per dag in de buurt. Ze verzorgen hun partner of laten dat doen door een ingehuurde verpleegster. Dat houdt in dat de partners voor de nacht een paar stoelen zoeken en zich tussen de ziekenhuisbedden ter ruste leggen. 's morgens vroeg werd alles weer aan kant gemaakt.

Zo lag er tijdens mijn verblijf een man die werd vergezeld door zijn dochter. Na verloop van een aantal dagen kreeg de man te horen dat hij ontslagen zou worden omdat zijn gezondheid weer op orde was.  De man weigerde het ziekenhuis te verlaten omdat hij beweerde nergens heen te kunnen. Na enige discussie tussen patiënt, zijn dochter, zijn broer en de arts, heeft de arts hem een extra kuurtje voorgeschreven met dien verstande dat hij over drie dagen het ziekenhuis verlaten moest. Op de dag van mijn ontslag uit het ziekenhuis lag de man er nog steeds.

Door de verpleging werd 1 klein bekertje verstrekt waarin de medicijnen werden gedeponeerd. Gooide je het bekertje per ongeluk weg, dan kreeg je geen nieuwe. Luiers en onderleggers moesten zelf worden aangeschaft en de verpleging was blij met de donatie van mijn twee ongebruikte verpakkingen. Ik had er ook 1 van een ander "geleend" en die goed benut: de hele nacht de luier vol gehad ondanks schreeuwen en bellen naar de verpleging.

Regelmatig werd ik naar de diverse afdelingen gebracht voor onderzoek. De eerste keer door een man met veel ervaring, die me op een rustige wijze naar de röntgen bracht. De volgende dag moest ik weer naar de röntgen. Nu werd ik door twee mannen opgehaald die op mij vrij nerveus overkwamen en dit transport schijnbaar deden in het kader van een soort therapie. Na enig zoeken werd de röntgen gevonden. De foto's werden gemaakt en ik werd door 1 van de mannen teruggebracht, dacht ik. Ik heb alle etages van het ziekenhuis gezien en raakte uiteindelijk enigszins in paniek en vroeg de man wat de reden was van deze rondreis. Wat bleek, het was de eerste werkdag van de man en hij kon mijn afdeling niet meer terug vinden.

Dat de nucleaire top in Den Haag geslaagd is werd mij bekend in het ziekenhuis. Ik werd met contrastvloeistof geïnjecteerd voor een scan. De man kreeg de kokertjes uit een kluisje dat op afstand door de security werd geopend. Dus dat spul ligt daar wel veilig opgeslagen denk ik…
De man die de contrastvloeistof moest injecteren wekte de suggestie kennis van zaken te hebben. Hij vroeg of het in mijn arm aanwezige infuus werkte!?!?

Al met al veel meegemaakt tijdens mijn opname en na deze ervaringen ga ik goed aansterken om nooit meer in zo'n soort situatie te belanden. Het andere grote voordeel van deze opname was GESTOPT MET ROKEN!




dinsdag 25 februari 2014

Hout

Toen ik vorig voorjaar in Nederland was, heeft Joop stiekem samen met vrienden een houthok gemaakt. Verrassing! Hij heeft toen meteen 2 pallets hout laten brengen, zodat het er ook echt als een houthok uitzag. Bijkomend voordeel was dat het hout de hele zomer goed heeft kunnen drogen, en dat kunnen we nu met stoken goed merken. We moeten nu denk ik nog een maandje stoken en we hebben nog genoeg hout over.
Ook al moeten we voor het hout betalen, het is altijd nog goedkoper dan de stookdiesel voor de centrale verwarming. Bovendien vinden we allebei de warmte van de houtkachel veel aangenamer dan van de cv.

Om volgende winter weer genoeg droog hout te hebben, heeft Joop alweer nieuw hout besteld. Dit keer geen pallet, maar bij iemand die het zelf in de bergen haalt. Hij rekende minder dan we vorig jaar hebben betaald, maar om te kijken of het wel goed hout was (en niet veel minder dan een pallet) lieten we eerst 1 pick-up komen. We waren zeer tevreden en wilden dus een 2e pick-up lading bestellen. Toen werd ons verteld dat we het ook ongezaagd konden krijgen; meer hout voor hetzelfde geld. Daar hadden we wel oren naar. Oke, we moesten het dan zelf zagen en kloven, maar ach, je moet toch wat doen overdag niet?
Vanmorgen hebben we dus samen staan zagen (nou ja, Joop hanteerde de kettingzaag en ik legde de stukken op de zaagbok) en daarna heeft Joop een begin gemaakt met kloven.




Nog niet alles is gedaan, maar we kunnen nu al zien dat het minstens anderhalf keer zoveel is als de eerste lading. Een goeie deal dus.
Het leverde wel een berg zaagsel op. Maar... hier wordt niks weggegooid en nu bedekt dit keurig de aarde rondom de rozenstruiken.




donderdag 6 februari 2014

Onverwacht naar Nederland

Net terug van een fijne vakantie in Duitsland, maar morgen stap ik alweer in het vliegtuig.
Zoals jullie weten runnen wij met een aantal andere vrijwilligers de dierenvereniging ACT Animal Care Thassos, wat onder andere inhoudt dat we hondjes bij ons thuis opvangen. Sinds januari zijn dat er 7 (!) en aangezien er in deze tijd nauwelijks of geen vluchtbegeleiders te vinden zijn die de honden naar het buitenland begeleiden, zagen we ons al tot april/mei met deze handenbindertjes "opgescheept" zitten. Niet alleen dat dat extra werk met zich mee brengt, maar de rakkers worden ook groter en dat maakt het nog lastiger hen te vervoeren.
Tot een medewerkster, die ook 4 pups opving, besloot zelf een ticket te boeken en met 4 hondjes naar Düsseldorf te vliegen. Een paar dagen later zei Joop: waarom doe jij dat ook niet? Tja… we zijn net terug en het kost natuurlijk weer het nodige geld… Maar het zaadje was geplant en niet lang daarna besloot ik het toch te doen. Uiteindelijk heb ik mijn zus en haar gezin alweer een jaar niet gezien en komen ze dit jaar ook niet naar Thassos op vakantie. Ik vond een redelijk betaalbare ticket bij Aegean en kan 5 hondjes (het maximum) meenemen.
Dus morgen vertrek ik om 7:30u van huis voor een lange reis naar Nederland. Joop brengt me met 2 hondenboxen naar Thessaloniki vanwaar ik naar Düsseldorf vlieg. Daar wordt ik opgewacht door de dame die één van de hondjes heeft geadopteerd en met z'n allen rijden we naar Sandra in Nederland, die de opvang en adoptie voor ACT coördineert. Ook 3 andere hondjes zijn al geadopteerd en de nieuwe eigenaars zullen ook bij Sandra op ons wachten. Het wordt dus een hele happening en erg leuk om persoonlijk kennis te maken met de mensen waar "onze" hondjes hun leven zullen gaan door brengen. Waarschijnlijk ben ik tegen die tijd bekaf, maar moet dan nog een goed uur treinen voor ik om een uur of 9 bij mijn zussie aankom en daar op de bank kan neerploffen. Maar dan begint ook mijn feestje, en met recht: mijn nichtje viert zaterdag haar 9e verjaardag en het is wel heel fantastisch om daarbij aanwezig te zijn. Natuurlijk ga ik ook mijn oom en tante even bezoeken, maar die weten nog van niks. En nu maar hopen dat ze mijn blog nog niet lezen… ;-)


Dit lieve manneke zoekt nog een baasje...


maandag 20 januari 2014

Weer terug

Na een heerlijke vakantie en een geweldig oudejaarsfeest in Duitsland zijn we weer terug op ons honk. Hoewel we het prima naar ons zin hebben gehad, waren we toch ook weer blij om terug te zijn. Dít is duidelijk onze plek :-)

Laten we het weer eens over het weer hebben... Deze winter is echt ongelofelijk! Begin december hebben we de eerste sneeuw in de bergen gehad, en dat was het dan! Afgezien van wat regenbuien en bewolkte dagen is het gewoon fantastisch weer. Vandaag was het zelfs bijna 18 graden. De tuin staat vol met bloeiende goudsbloemen en een vetplant die normaal in maart bloeit staat nu vrolijk geel te wezen. Als het zo doorgaat moeten we volgende week het gras gaan maaien. Nee, echt geen geintje! Je ziet het gewoon groeien. Nou geeft de voorspelling aan dat het volgende week iets kouder wordt met veel regen, maar dat is nog ver weg en kan nog veranderen. Tot die tijd genieten we gewoon volop en zijn lekker veel buiten.
Afgelopen zaterdag waren we in Kastro wegens de naamdag van de kerk, Agios Athanasios, en hebben we heerlijk buiten aan de ouzo gezeten. Weer eens wat anders dan sneeuw of kou.