Na jaren vakanties in Griekenland besloten mijn man Joop en ik er ooit te gaan wonen. De keuze viel op het mooie eiland Thasos, waar we in 2001 een gerenoveerde oude dorpswoning in Kalivia kochten. Al gauw werd duidelijk dat dit dé plek was en kochten we een stuk grond aan de rand van het dorp. Een jaar later, in december 2005, begon daar de bouw van ons toekomstige nieuwe huis met daaraan een studio bestemd voor de verhuur.

In april 2007 waren het huis en de studio eindelijk bewoonbaar en de volgende stap was definitieve emigratie naar Griekenland. Hierover en over ons leven op Thasos gaat deze weblog.

(Ooit ben ik begonnen op weblog.nl maar door technische problemen bij deze bloghost zag ik mij helaas genoodzaakt hier verder te schrijven. De oude berichten zijn hier geïmporteerd, maar helaas zijn er enkele door toedoen van weblog.nl verloren gegaan.)


maandag 21 april 2014

Ziekenhuisperikelen

In de bijna 7 jaar dat we hier nu wonen hebben we al heel veel ervaringen opgedaan van het Griekse reilen en zeilen. Tot onze opluchting behoorde het ziekenhuis daar niet bij, tot Joop op 6 april werd opgenomen wegens kortademigheid en zuurstoftekort. Zijn COPD was acuut verslechterd, wat kan zijn veroorzaakt doordat hij enige tijd in een ruimte was die doortrokken was van schimmel als gevolg van een vochtprobleem. Nooit aan gedacht dat dat zo slecht zou kunnen zijn en of dat ook werkelijk de oorzaak was zullen we nooit weten.

Het was een grote schrik en het viel voor ons allebei niet mee. Voor Joop niet omdat hij het lijdend voorwerp was en voor mij niet omdat het op en neer reizen naar Kavala en ondertussen de boel thuis draaiende houden zeer uitputtend was.
Na 10 dagen mocht Joop weer naar huis, maar helaas waren zijn zuurstofwaarden zonder zuurstoftoediening niet voldoende zodat hij nu voorlopig een apparaat thuis heeft waardoor hij als ondersteuning zuurstof toegediend krijgt. Langzaam komen zijn krachten weer terug en hij maakt kleine wandelingetjes om conditie en spieren weer op te bouwen.

Over zijn ervaringen heeft Joop het een en ander op papier gezet, en bij hoge uitzondering ;-) zal ik het hier in mijn blog plaatsen:

Opname in een Grieks ziekenhuis.

Hoewel de standaard van de Griekse artsen op zich goed is, gaat het er hier heel anders aan toe dan in een Nederlands ziekenhuis. Hier volgen enkele zaken die ik tijdens mijn opname heb meegemaakt.
Het ziekenhuis is een modern gebouw. De kamers bevatten 4 bedden en een toilet/douchegedeelte.

De bezoektijden waren doorlopend echter wanneer de artsen op de kamer verschenen of er een ingreep werd gedaan werd het bezoek verzocht om op de gang te wachten.  Veel partners van de opgenomen Grieken blijven 24 uur per dag in de buurt. Ze verzorgen hun partner of laten dat doen door een ingehuurde verpleegster. Dat houdt in dat de partners voor de nacht een paar stoelen zoeken en zich tussen de ziekenhuisbedden ter ruste leggen. 's morgens vroeg werd alles weer aan kant gemaakt.

Zo lag er tijdens mijn verblijf een man die werd vergezeld door zijn dochter. Na verloop van een aantal dagen kreeg de man te horen dat hij ontslagen zou worden omdat zijn gezondheid weer op orde was.  De man weigerde het ziekenhuis te verlaten omdat hij beweerde nergens heen te kunnen. Na enige discussie tussen patiënt, zijn dochter, zijn broer en de arts, heeft de arts hem een extra kuurtje voorgeschreven met dien verstande dat hij over drie dagen het ziekenhuis verlaten moest. Op de dag van mijn ontslag uit het ziekenhuis lag de man er nog steeds.

Door de verpleging werd 1 klein bekertje verstrekt waarin de medicijnen werden gedeponeerd. Gooide je het bekertje per ongeluk weg, dan kreeg je geen nieuwe. Luiers en onderleggers moesten zelf worden aangeschaft en de verpleging was blij met de donatie van mijn twee ongebruikte verpakkingen. Ik had er ook 1 van een ander "geleend" en die goed benut: de hele nacht de luier vol gehad ondanks schreeuwen en bellen naar de verpleging.

Regelmatig werd ik naar de diverse afdelingen gebracht voor onderzoek. De eerste keer door een man met veel ervaring, die me op een rustige wijze naar de röntgen bracht. De volgende dag moest ik weer naar de röntgen. Nu werd ik door twee mannen opgehaald die op mij vrij nerveus overkwamen en dit transport schijnbaar deden in het kader van een soort therapie. Na enig zoeken werd de röntgen gevonden. De foto's werden gemaakt en ik werd door 1 van de mannen teruggebracht, dacht ik. Ik heb alle etages van het ziekenhuis gezien en raakte uiteindelijk enigszins in paniek en vroeg de man wat de reden was van deze rondreis. Wat bleek, het was de eerste werkdag van de man en hij kon mijn afdeling niet meer terug vinden.

Dat de nucleaire top in Den Haag geslaagd is werd mij bekend in het ziekenhuis. Ik werd met contrastvloeistof geïnjecteerd voor een scan. De man kreeg de kokertjes uit een kluisje dat op afstand door de security werd geopend. Dus dat spul ligt daar wel veilig opgeslagen denk ik…
De man die de contrastvloeistof moest injecteren wekte de suggestie kennis van zaken te hebben. Hij vroeg of het in mijn arm aanwezige infuus werkte!?!?

Al met al veel meegemaakt tijdens mijn opname en na deze ervaringen ga ik goed aansterken om nooit meer in zo'n soort situatie te belanden. Het andere grote voordeel van deze opname was GESTOPT MET ROKEN!